ANG CHAIRMAN NA LUMUHOD SA HARAP NG JANITOR

Walang makapagsalita nang makita ng mga empleyado si Damian Villareal na nakaluhod sa harap ni Ernesto.

Ang ilang empleyado ay napatingin kay Rogelio, na kanina lamang ay pasigaw na nag-uutos sa matanda.

“Sir… Chairman…” nauutal na sabi ni Rogelio.

Hindi siya pinansin ni Damian.

“Labingwalong taon,” mahina nitong sabi habang nakatingala kay Ernesto. “Labingwalong taon kitang hinanap.”

Napakunot ang noo ng mga empleyado.

Si Ernesto naman ay tila hindi makapaniwala.

“Tumayo ka na, Damian.”

Ngunit lalo lamang yumuko ang chairman.

“Hindi ko kayang tumayo habang ikaw ang nakatayo sa harap ko.”

Nagsimula nang magbulungan ang mga tao.

Si Damian ang pinakamataas na opisyal ng Villareal Holdings. Kilala siya sa pagiging mahigpit at hindi madaling magpakumbaba sa sinuman.

Ngunit ngayon, nangingilid ang luha nito.

Lumapit ang HR manager na si Maribel.

“Chairman, sino po siya?”

Huminga nang malalim si Damian.

“Siya ang taong nagligtas sa buhay ko.”

Lalong nagulat ang lahat.

Labingwalong taon na ang nakalipas, hindi pa chairman si Damian. Isa lamang siyang batang tagapagmana na tumakas sa bahay matapos ang malaking away sa kaniyang pamilya.

Sa isang madilim na gabi, naaksidente ang sinasakyan niyang sasakyan.

Nadurog ang kotse at muntik na siyang mamatay.

Si Ernesto, na noo’y isang mekaniko sa maliit na talyer, ang nakakita sa kaniya.

Hindi niya iniwan ang binata.

Magdamag niya itong binantayan habang naghihintay ng tulong. Nang dumating ang ambulansya, isinakripisyo pa niya ang sariling pera para sa paunang bayad sa ospital.

Ngunit bago pa man mahanap ng pamilya ni Damian ang binata, umalis na si Ernesto.

Wala siyang hinihinging kapalit.

“Hindi ko alam kung paano kita pasasalamatan,” sabi ni Damian.

Umiling si Ernesto.

“Wala kang kailangang bayaran.”

“Pero bakit ka nandito bilang janitor?”

Natahimik ang matanda.

“Dahil kailangan ko ng trabaho.”

“Trabaho?”

Tumango si Ernesto.

“Naubos ang ipon ko. May sakit ang asawa ko. Kailangan niya ng gamot.”

Tahimik na napayuko si Damian.

“Bakit hindi mo ako hinanap?”

Ngumiti nang mapait si Ernesto.

“Dahil hindi kita iniligtas para magkaroon ng utang na loob ka sa akin.”

Mula sa likuran, biglang nagsalita si Rogelio.

“Chairman, hindi po namin alam na—”

“Tumigil ka.”

Nanlamig ang manager.

“Kung alam mong siya ang taong nagligtas sa akin, iba ang pakikitungo mo sa kaniya?”

Walang naisagot si Rogelio.

Ngunit hindi pa tapos ang lahat.

Habang kinakausap ni Damian si Ernesto, napansin ni Maribel ang lumang folder na dala ng matanda.

May isang dokumentong bahagyang nakalabas.

Isang lumang kontrata.

At sa ibaba nito ay may pirma na pamilyar sa chairman.

Pirma iyon ng kaniyang ama.

Agad kinuha ni Damian ang dokumento.

“Ernesto… saan mo nakuha ito?”

“Matagal ko nang itinago.”

“Bakit?”

Tumingin ang matanda sa paligid bago sumagot.

“Dahil ipinangako kong hindi ko ito ilalabas hangga’t hindi kinakailangan.”

Binasa ni Damian ang dokumento.

Nanlaki ang kaniyang mga mata.

Hindi simpleng kontrata iyon.

Isa iyong kasunduan na nagpapatunay na ang tunay na nagtatag ng kompanya ay hindi ang kaniyang ama.

Si Ernesto.

At ang mas nakagugulat, nakasaad doon na ang malaking bahagi ng kompanya ay ipinagkatiwala sa kaniya bilang kapalit ng isang sakripisyong ginawa niya maraming taon na ang nakalipas.

“Bakit hindi mo ito ipinaglaban?” tanong ni Damian.

Napayuko si Ernesto.

“Dahil may isang bagay na mas mahalaga kaysa pera.”

“Ano?”

“Ang buhay ng anak ko.”

Napatigil si Damian.

“May anak ka?”

Tumango si Ernesto.

“May anak akong nawala noong gabing iyon.”

At nang marinig ni Damian ang pangalan ng anak, biglang nagbago ang kaniyang mukha.

Dahil kilala niya ang pangalang iyon.

At ang taong iyon ay matagal na niyang pinaniniwalaang patay.