FINAL EPISODE: ANG HULING SAMPAGUITA
Agad dinala ni Rafael si Lira sa pinakamahusay na ospital.
“Anuman ang halaga, gawin ninyo ang lahat,” mariin niyang sinabi sa mga doktor.
Ngunit hindi pera ang problema.
Kailangan ni Lira ng agarang operasyon, at mataas ang panganib dahil mahina na ang kaniyang puso.
Sa labas ng silid, tahimik na nakaupo si Rafael.
Sa kamay niya ay hawak ang isang sampaguitang itinabi ni Lira bago siya dalhin sa ospital.
Doon niya napagtanto kung gaano karaming taon ang nasayang.
Lumipas ang isang araw.
Dalawang araw.
Sa ikatlong araw, dumating ang doktor na may dalang mabigat na balita.
“May available nang donor.”
Napapikit si Rafael sa ginhawa.
“Gawin na natin.”
Ngunit bago maisagawa ang operasyon, may isa pang problema.
Hindi sapat ang kondisyon ng katawan ni Lira upang ligtas na maoperahan.
“Maaaring hindi niya kayanin,” sabi ng doktor.
Hindi umalis si Rafael sa tabi ng anak.
“Sabihin ninyo sa kaniya na nandito ako.”
Pumasok siya sa silid.
Mahina nang nakahiga si Lira.
“Papa…”
Iyon ang unang pagkakataong tinawag siya ni Lira nang ganoon.
Napahawak sa kamay niya si Rafael.
“Dito lang ako, anak.”
Ngumiti si Lira.
“Alam mo ba kung bakit ako nagtitinda ng sampaguita?”
Umiling siya.
“Paborito ni Nanay. Sabi niya, kahit maliit ang bulaklak, kaya nitong punuin ng bango ang buong lugar.”
Napayuko si Rafael.
“May sinabi rin siya tungkol sa iyo.”
“Ano?”
“Sinabi niyang hindi masamang maging mahirap. Mas masama ang maging mayaman pero walang pusong marunong magmahal.”
Napaluha si Rafael.
“Patawarin mo ako.”
“Hindi mo naman kasalanan lahat.”
“Pero dapat hinanap kita.”
“Ngayon nahanap mo na ako.”
Niyakap siya ni Rafael.
Sa labas, naghihintay ang mga doktor.
Nang oras na para sa operasyon, hinalikan ni Rafael ang noo ng anak.
“Pag gising mo, dadalhin kita sa bahay natin.”
Ngumiti si Lira.
“Hindi ko kailangan ng malaking bahay.”
“Ano ang gusto mo?”
“Sapat na iyong may hardin. Gusto kong magtanim ng sampaguita.”
Tumango si Rafael habang pinipigilan ang luha.
“Magkakaroon tayo.”
Ilang oras ang lumipas.
Nasa labas ng operating room si Rafael nang biglang tumakbo palabas ang isang doktor.
Nagbago ang lahat ng mukha ng mga nurse.
“Ginoong Villareal…”
Tumayo siya.
“Ano?”
“May komplikasyon.”
Nanlambot ang kaniyang mga tuhod.
Makalipas ang ilang minuto, lumabas ang surgeon.
Hindi na kailangang magsalita.
Nakita agad ni Rafael ang sagot sa kaniyang mga mata.
Umupo siya sa sahig at napahawak sa dibdib.
“Hindi…”
Tahimik siyang umiyak.
Sa kamay niya ay hawak pa rin ang sampaguitang ibinigay ni Lira.
Hindi niya man lamang nagawang makasama nang matagal ang anak na buong buhay niyang hinanap.
Kinabukasan, dumating si Nico.
Nang makita niya si Rafael, niyakap niya ito.
“Kuya Lira po…”
Hindi nakasagot ang lalaki.
Ilang araw matapos ang libing, bumalik si Rafael sa lugar kung saan unang nakita niya si Lira.
Naroon pa rin ang maliit na puwesto ng sampaguita.
Ngunit wala na ang batang babae.
Sa ibabaw ng mesa ay may maliit na kahon.
Binuksan niya iyon.
Isang sulat.
“Papa, kung hindi man ako umabot, huwag mong isipin na huli na ang lahat. Natagpuan mo ako. Iyon ang pinakamagandang regalo na natanggap ko.”
May isang huling sampaguita sa loob.
“Kapag naamoy mo ito, isipin mong hindi ako nawala. Nasa alaala mo lang ako.”
Napaluhod si Rafael.
Sa buong buhay niya, kaya niyang bumili ng mga gusali, eroplano at negosyo.
Ngunit hindi niya kayang bilhin ang isang araw na sana ay nakasama niya ang anak na matagal niyang hinanap.
At mula noon, tuwing umaga, nagbukas siya ng maliit na hardin na puno ng sampaguita.
Hindi niya iyon ipinangalan sa sarili niya.
Ipinangalan niya iyon kay Lira.
Dahil minsan, ang pinakamahalagang kayamanan ay hindi ang perang hawak ng isang tao.
Kundi ang taong sana ay hindi niya hinayaang mawala.
Kung nagustuhan ninyo ang kwentong ito, ibahagi ninyo ito sa inyong mga kaibigan at mahal sa buhay para mabasa rin nila ang kagandahan ng kuwentong ito at ang aral na hindi nasusukat sa yaman ang tunay na pagmamahal.
