EPISODE 2 — ANG LALAKING BUMABA MULA SA PRIVATE JET
Hindi agad nakasagot si Lira.
“Sa amin po iyan. Ako mismo ang gumagawa,” mahina niyang sagot.
Ngunit hindi ang sagot ang pinansin ng matanda. Nakatingin lamang ito sa isang maliit na pulang laso na nakatali sa sampaguita.
Nanginginig ang kamay niya.
“Ganoon din ang pagtali niya…”
“Kanino po?”
Saglit na pumikit ang lalaki bago nagsalita.
“Sa nanay mo.”
Nanlaki ang mga mata ni Lira.
“Paano ninyo kilala ang nanay ko?”
Hindi na nakasagot ang lalaki. Mabilis na lumapit ang isang babae na kasama niya.
“Ginoong Rafael, kailangan na po nating umalis.”
Ngunit hindi gumalaw si Rafael Villareal.
Sa halip, tinanong niya si Lira, “Ano ang pangalan ng nanay mo?”
“Rosario Santos.”
Parang tinamaan ng kidlat ang matanda.
“Rosario…”
Doon nagsimulang magbulungan ang mga tao.
Si Rafael Villareal ay kilalang negosyante at may-ari ng isang malaking kompanya sa bansa. Ilang dekada na siyang bihirang makita sa publiko. Ngunit higit na kilala ang kaniyang kuwento tungkol sa isang babaeng minahal niya noong kabataan niya at biglang nawala.
“Buhay pa ba ang nanay mo?” tanong niya.
Napayuko si Lira.
“Wala na po siya.”
Nanlamig ang mukha ni Rafael.
“Kailan?”
“Tatlong taon na po.”
Umupo ang matanda sa isang bangko malapit sa terminal. Hindi niya napigilang pumatak ang luha.
“Ako ang hinahanap niya noon,” bulong niya.
Hindi naiintindihan ni Lira ang lahat.
Lumapit si Rafael at humingi ng litrato ng kaniyang ina.
Nang makita niya ang larawan, tuluyang napaluha ang matanda.
“Ito siya.”
Pagkatapos ay inilabas niya ang isang lumang litrato mula sa kaniyang pitaka. Naroon ang isang batang babae na may hawak na sampaguita.
“Anak niya rin ba ako?” tanong ni Lira.
Hindi agad sumagot si Rafael.
“Hindi ko alam,” sabi niya. “Pero may isang paraan para malaman.”
Kinabukasan, isinagawa ang DNA test.
Habang naghihintay, dinala ni Rafael si Lira sa isang tahimik na silid sa loob ng airport.
Doon niya ikinuwento ang nakaraan.
Minahal niya si Rosario bago pa siya yumaman. Ngunit nang malaman ng pamilya Villareal na mahirap lamang ang babae, pinilit siyang lumayo. Sinabi sa kaniya ng kaniyang ama na ipinagbili raw ni Rosario ang kanilang relasyon kapalit ng pera.
“Hindi ako naniwala noon,” sabi ni Rafael. “Pero ipinakita nila sa akin ang isang sulat na kunwari ay galing sa kaniya.”
Nangingilid ang luha ni Lira.
“Hindi po iyon isinulat ni Nanay.”
“Alam ko na ngayon.”
Inilabas ni Rafael ang lumang sulat.
Sa ibaba nito ay may pirma ni Rosario, ngunit ibang-iba ang pagkakasulat.
“May naghiwalay sa amin,” sabi ni Rafael.
Maya-maya, dumating ang doktor.
“Ginoong Villareal, lumabas na ang resulta.”
Tumayo si Rafael.
Tinitigan niya ang papel.
Ilang segundo siyang hindi nakapagsalita.
Pagkatapos, lumapit siya kay Lira at niyakap ito.
“Anak…”
Napahagulhol ang matanda.
“Ikaw ang anak ko.”
Napatakip ng bibig si Lira.
Sa wakas, natagpuan niya ang ama na hindi niya kailanman nakilala.
Ngunit bago pa sila makapagdiwang, muling nagsalita ang doktor.
“May isa pa pong nakita sa medical examination.”
Napatingin silang dalawa.
“May malubhang sakit sa puso si Lira.”
Biglang nawala ang ngiti ni Rafael.
“Gaano kalala?”
Tahimik ang doktor.
“Kung hindi siya maaoperahan sa lalong madaling panahon…”
Hindi na niya itinuloy.
Sa unang pagkakataon, ang napakamahal na private jet ni Rafael ay hindi naging simbolo ng kayamanan.
Naging simbolo ito ng isang ama na handang gamitin ang lahat ng mayroon siya upang iligtas ang anak na ngayon lamang niya natagpuan.
Ngunit may isang bagay na hindi kayang bilhin ng kahit gaano kalaking yaman.
