“TINGNAN MO SIYA, CLARA… HANGGANG HULING HINGA, AKALA NIYA MAHAL KO SIYA.”
Iyon ang huling malinaw na narinig ko bago tuluyang pumikit ang mga mata ko.
Nakahiga ako noon sa kama ng ospital, may nakakabit na oxygen mask, halos hindi na makahinga. Sa kabilang side ng salamin, akala ng asawa kong si Andrea ay wala na akong malay. Kasama niya ang babaeng pitong taon ko palang hindi namalayang kabit niya—si Clara, ang matalik niyang kaibigan na madalas pang nakikisalo sa hapag namin.
Pareho silang nakangiti.
Pareho silang masaya.
At ako? Unti-unti nang namamatay.
“Salamat sa’yo, Andrea,” natatawang sabi ni Clara. “Kung hindi mo pinilit na lagdaan niya ang transfer papers, hindi mapupunta sa’tin ang kompanya.”
Hinawakan ni Andrea ang kamay niya at humalakhak. “Madali naman siyang lokohin. Konting drama lang, konting luha, tapos pirma agad.”
Parang may humiwa sa dibdib ko.
Gusto kong sumigaw. Gusto kong tumayo. Gusto kong sabihing buhay pa ako at naririnig ko ang bawat salita nila.
Pero hindi ko magawa.
Dahil ang katawan kong minsang pinaghirapan kong palakasin para sa negosyo at pamilya ay isa nang malamig na kulungan.
“Sayang nga lang,” bulong ni Andrea, “hindi niya man lang nalaman na noong gabing aksidente siya, sinadya nating sirain ang preno ng sasakyan.”
Tumigil ang mundo ko.
Aksidente?
Hindi aksidente ang nangyari sa akin?
Tumulo ang luha ko sa gilid ng mata. Pero nagtawanan lamang sila.
“Goodbye, Mateo,” sabi ni Andrea. “Sa susunod na buhay, sana hindi ka na ganoon katanga.”
Kasabay ng mahabang tunog ng machine, tuluyan akong nilamon ng dilim.
Pero nang muli akong dumilat, hindi kisame ng ospital ang nakita ko.
Kundi ang sariling repleksyon ko sa malaking salamin—nakasuot ng mamahaling barong, may corsage sa dibdib, at sa likod ko ay isang silid na puno ng regalo at bulaklak.
Saka may kumatok sa pinto.
“Sir Mateo, sampung minuto na lang po. Hinihintay na kayo ni Ma’am Andrea para sa engagement announcement.”
Nalaglag ang hawak kong baso.
Dahil alam ko ang araw na iyon.
Araw iyon ng engagement namin.
Araw bago magsimula ang impiyernong akala ko noon ay pag-ibig.
At sa pagkakataong ito, hindi na ako muling mamamatay na tanga.
Noong una, akala ko nananaginip lang ako. Ngunit nang makita ko ang oras sa relo, ang lumang cellphone ko, at ang mensahe ng mama ko na matagal nang yumao sa dati kong buhay, natiyak kong totoo ang lahat.
Bumalik ako pitong taon sa nakaraan.
Bata pa ang kompanya namin. Wala pa sa pangalan ni Andrea ang kalahati ng shares. Buhay pa si Mama. At higit sa lahat, hindi ko pa pinipili ang babaeng sisira sa buhay ko.
Sa unang buhay ko, si Andrea ang pinaka-pinagkatiwalaan ko. Maganda, matalino, maalaga, at magaling makisama sa pamilya ko. Kahit si Mama, na bihirang humanga sa mga tao, naniwala sa kabaitan niya.
Pero sa paglipas ng mga taon, unti-unti akong nahiwalay sa lahat ng taong tunay na nagmamahal sa akin. Pinagtalo niya kami ni Mama. Pinalayo niya ako sa matalik kong kaibigan na si Benjo. At pinaniwala niya akong si Clara ang tanging kaibigan naming mapagkakatiwalaan.
Hindi ko nakita ang mga senyales.
Masyado akong bulag sa pag-ibig.
Pero ngayon, hawak ko ang lahat ng alaala ng pagkakanulo nila.
At alam kong hindi ito ibinigay sa akin para lamang tumakas.
Ibinigay ito sa akin para harapin sila.
Lumabas ako ng kuwarto na kalmado ang mukha ngunit nagngangalit ang loob. Sa hardin ng hotel, naroon si Andrea sa puting bestida, kunwaring mahinhin, kunwaring inosente. Sa tabi niya, nakangiti si Clara habang may hawak na wine glass.
Nang makita ako ni Andrea, agad niya akong niyakap.
“Mateo, okay ka lang? Para kang namutla.”
Ngumiti ako nang tipid. “May naalala lang ako.”
“Ano ’yon?” tanong niya.
“Totoo pala na may mga araw na kayang baguhin ang buong buhay ng tao.”
Hindi niya naintindihan ang ibig kong sabihin. Mabuti naman.
Sa harap ng mga bisita, umakyat ako sa maliit na entablado. Hinawakan ng host ang mikropono at masayang ipinakilala kaming dalawa. Sa dati kong buhay, ito ang sandaling lumuhod ako at nagbigay ng singsing kay Andrea habang umiiyak siya sa tuwa.
Pero sa ikalawang buhay ko, ibang singsing ang inihanda ko.
“Mga kaibigan, pamilya,” panimula ko, “salamat sa pagdalo ninyo ngayong araw.”
Ngumiti si Andrea at kumapit sa braso ko.
“Today, I was supposed to announce my engagement to the woman I thought I would spend the rest of my life with.”
Nagtaka ang lahat sa tono ko.
Napansin kong unti-unting nawawala ang ngiti ni Andrea.
“Pero bago ang lahat,” sabi ko, “may gusto muna akong ipakita.”
Ilang segundo lang, bumukas ang malaking LED screen sa likod namin. Lumabas doon ang mga larawan at mensaheng ipinasuri ko kay Benjo buong umaga—mga lumang resibo ng hotel, private messages nina Andrea at Clara, at records ng lihim nilang account na sa unang buhay ko pa lamang naalala ko nang buo.
Nagkagulo ang venue.
“Mateo!” sigaw ni Andrea. “Ano ’to?”
Tumingin ako sa kaniya. “Katotohanan.”
Namutla si Clara.
“Hindi kita pakakasalan, Andrea,” diretsahan kong sabi. “At lalong hindi ko ibibigay sa’yo ang kumpanyang pinaghirapan ng pamilya ko.”
Nagsimula siyang umiyak. Gaya ng dati, magaling siyang umarte.
“Hindi totoo ’yan! Sinisiraan lang ako—”
“Talaga?” putol ko. “Sabihin mo rin ba na kasinungalingan ang relasyon ninyo ni Clara?”
Halos mawalan siya ng balanse. Napatakip sa bibig ang ilan sa mga bisita. Si Mama, na nakaupo sa unahan, ay tahimik lamang na umiiyak habang nakatingin sa akin.
Sa unang pagkakataon, hindi ako ang mukhang kawawa.
Sila na.
Pagkatapos ng iskandalo, agad kong ipinahinto ang mga transaksyong papabor sana kay Andrea. Tinanggal ko rin si Clara sa kompanya. Sa tulong ni Benjo, inayos ko ang mga legal na dokumento at pinatatag ang seguridad ng negosyo. Unti-unti ring gumaan ang loob ko kay Mama. Sa unang buhay ko, namatay siya nang hindi kami nagkakaayos nang tuluyan. Pero ngayon, nayakap ko siya at nasabing, “Ma, patawad. Hindi na kita pababayaan ulit.”
Akala ko roon matatapos ang lahat.
Akala ko sapat nang hindi ko pakasalan si Andrea para mabago ang kapalaran ko.
Pero may isang bagay na hindi ko nabago.
Ang sakit sa puso ko.
Sa dati kong buhay, nahuli itong natuklasan—matapos ang “aksidente” na lalo lang nagpalala ng kondisyon ko. Sa ikalawang buhay na ito, napa-checkup ako agad. Doon sinabi ng doktor ang salitang ayaw ko nang marinig muli.
“Mateo, may malubha kang kondisyon. Congenital ito. Lumalala na.”
Natahimik ako.
“May magagawa pa ba?” tanong ko.
“May mga procedure, pero mahirap. At kahit magtagumpay, hindi natin masisiguro.”
Paglabas ko ng ospital, doon ko naramdaman ang pinaka-mapait na katotohanan.
Binigyan ako ng buhay ng pangalawang pagkakataon—hindi upang mabuhay nang mahaba, kundi upang maituwid ang mga mali bago ako tuluyang mawala.
Sa mga sumunod na buwan, inayos ko ang lahat. Inilipat ko ang parte ng ari-arian ko kay Mama. Binigyan ko ng shares si Benjo dahil siya lang ang hindi nang-iwan. Nagtayo ako ng scholarship sa pangalan ni Papa. At nang hindi ko inaasahan, mas lalo kong napalapit sa taong tahimik lang palang laging nasa tabi ko noon pa—si Lea, ang sekretaryang madalas kong hindi napapansin sa unang buhay.
Hindi siya mapang-api. Hindi siya mapagkunwari. At hindi niya ako minahal dahil sa pera o posisyon.
Minahal niya ako dahil nakita niya kung gaano ako nasasaktan kahit pilit akong matapang.
Isang gabi, habang magkatabi kami sa veranda ng bahay ni Mama, mahina niyang tinanong, “Mateo… kung puwede lang, gusto mo pa bang mabuhay nang matagal?”
Napangiti ako kahit masakit. “Oo. Lalo na ngayon.”
Umiyak siya roon.
Doon ko nalaman kung gaano kabigat ang iiwan kong sakit.
Lumipas ang anim na buwan. Lumala ang kondisyon ko. Isang gabi, habang nasa ospital ako, hawak ni Mama ang kaliwa kong kamay at si Lea naman ang kanan.
Hindi tulad noong unang buhay ko, wala si Andrea. Wala si Clara. Wala ang mga huwad na tao.
Naroon ang mga totoong nagmamahal sa akin.
“Anak,” umiiyak na sabi ni Mama, “salamat at bumalik ka sa’kin.”
Napapikit ako.
At sa huling lakas ko, bumulong ako kay Lea, “Sa susunod na buhay… kung puwede… sana mas maaga kitang nakilala.”
Humagulgol siya at yumakap sa akin.
Akala ko iyon na ang pinakamasakit na bahagi.
Nagkamali ako.
Dahil bago ako tuluyang mawalan ng malay, may pumasok na nurse at iniabot kay Mama ang isang maliit na sobre.
“Naiwan po ito sa front desk para kay Sir Mateo.”
Binuksan iyon ni Mama habang nanginginig.
Sa loob, may lumang pregnancy test at maikling sulat.
Mula kay Andrea.
Mateo,
Hindi ko alam kung bakit ko pa ito isinusulat. Pero may bagay na hindi ko na masikmurang itago. Noong namatay ang anak na ipinagbubuntis ko pitong taon na ang nakalipas, sinabi kong sa iba iyon. Nagsinungaling ako. Anak mo siya. At sa lahat ng kasalanang nagawa ko, iyon ang pinakamasakit. Hindi mo man ako mapatawad, sana malaman mong may isang pagkakataong totoo kitang minahal—pero huli na ang lahat.
Hindi ko na napigilang lumuha.
Anak ko.
May anak pala akong nawala sa unang buhay—isang batang hindi ko man lang nalamang umiral.
At iyon ang huling sugat na dinala ko sa dibdib ko bago tuluyang bumigay ang puso ko sa ikalawang pagkakataon.
Sa pagkakataong ito, hindi dahil nilason ako ng kasinungalingan.
Kundi dahil kahit naitama ko ang maraming bagay, may mga pagkawala pa ring hinding-hindi na mababawi.
At ang huling narinig ko, hindi na tawanan ng mga taksil.
Kundi ang wasak na iyak ng mga taong tunay na nagmahal sa akin.
MGA ARAL SA BUHAY
1. Hindi lahat ng ngiti ay totoo. May mga taong marunong magmahal sa harap mo ngunit sisirain ka pala sa likod.
2. Pakinggan ang mga taong tunay na nagmamalasakit sa iyo. Minsan, ang mga babalang ayaw nating marinig ang siya palang magliligtas sa atin.
3. Ang ikalawang pagkakataon ay hindi laging ibinibigay para yumaman o magtagumpay. Minsan, ibinibigay ito para maituwid ang pagkakamali at makapagpaalam nang tama.
4. May mga katotohanang dumarating nang sobrang huli. At kahit malaman natin ang mga ito, hindi na nito maibabalik ang mga panahong nawala.
5. Pahalagahan ang mga taong totoong nagmamahal sa iyo habang nandiyan pa sila. Dahil kapag dumating ang oras ng pagkawala, pagsisisi na lamang ang maiiwan.
Kung ikaw si Mateo, ano ang mas masakit—ang pagtataksil ng asawa mo, o ang malaman sa huling sandali na nagkaroon ka pala ng anak na hindi mo man lang nayakap?
Ibahagi ang iyong opinyon sa comment section. Kung naantig ka sa kuwentong ito, i-LIKE, i-SHARE, at i-FOLLOW ang ating page para sa iba pang mga kuwentong puno ng emosyon, rebelasyon, at aral sa buhay.
