“Patay ka na, Beatriz.”
Iyon ang huling narinig ko bago tuluyang dumilim ang aking paningin.
Nakahiga ako sa malamig na sahig ng lumang bodega, nanginginig ang buong katawan habang pilit kong inaabot ang cellphone na ilang metro ang layo sa akin. Hindi ko na maramdaman ang mga daliri ko. Mas masakit pa sa katawan ang katotohanang alam kong walang darating upang iligtas ako.
“Walang maniniwala sa iyo,” malamig na sabi ni Marissa, ang stepmom kong labinlimang taon kong tiniis. “Sa lahat ng tao, ako ang magiging mabuting ina. Ikaw ang magmumukhang baliw.”
Humagulgol ako.
“Bakit?”
Ngumiti siya.
“Dahil mula nang mamatay ang tunay mong ina, ikaw na ang hadlang sa lahat.”
Pagkatapos ay isinara niya ang pinto.
Iyon ang gabing namatay ako.
Ang pangalan ko ay Beatriz Villanueva.
Labingwalong taong gulang ako nang mangyari ang lahat.
O… dapat sana.
Dahil nang muli kong imulat ang mga mata ko, narinig ko ang isang pamilyar na boses.
“Beatriz! Gumising ka na. Malalate ka sa klase!”
Napabangon ako.
Nanginginig ang mga kamay ko.
Ang silid.
Ang kama.
Ang lumang aparador.
Ang mga kurtinang pinili ng nanay ko bago siya namatay.
Lahat ay pamilyar.
Pero ang mas nakakatakot ay ang petsang nakasulat sa maliit na kalendaryo sa tabi ng kama.
June 14.
Limang taon bago ako namatay.
Tumingin ako sa salamin.
Labingwalong taong gulang ang mukha ko.
Walang pasa.
Walang sugat.
Walang luha.
Buhay ako.
Napahawak ako sa mukha ko habang bumabagsak ang mga luha.
“Hindi maaari…”
Nang araw na iyon, biglang bumalik sa isip ko ang buong buhay ko.
Ang mga panlalait ni Marissa.
Ang perang ninakaw niya mula sa account ko.
Ang mga kasinungalingang sinabi niya kay Papa.
Ang pagkuha niya sa mga ari-arian ng nanay ko.
Ang pagtatangka niyang ipakasal ako sa isang lalaking hindi ko mahal.
At ang gabing pinatay niya ako.
Alam ko na ang lahat.
Alam ko kung sino ang magsisinungaling.
Alam ko kung sino ang magtataksil.
Alam ko kung kailan mawawala ang bawat dokumento.
At alam ko kung sino ang tunay na dahilan kung bakit namatay ang nanay ko.
Sa unang buhay ko, naging mahina ako.
Ngunit sa pagkakataong ito, hindi na.
Pagbaba ko sa sala, nakita ko si Marissa na naghahanda ng almusal.
Napatingin siya sa akin.
“Bakit ganyan ang mukha mo?”
Ngumiti ako.
“Wala po.”
Hindi niya alam.
Hindi niya alam na ang batang dati niyang kayang takutin ay hindi na umiiral.
Pagkatapos ng almusal, pumunta ako sa silid ng aking ama, si Ernesto.
Nakita ko siyang nagbabasa ng diyaryo.
“Papa.”
“Hmm?”
“May itatanong ako.”
Ibinaba niya ang diyaryo.
“Ano iyon?”
“May alam ka ba tungkol sa pagkamatay ni Mama?”
Biglang tumigas ang mukha niya.
At doon ko nakita ang takot.
Takot na hindi ko napansin noong unang buhay ko.
“Bakit mo tinatanong iyan?”
“Curious lang po.”
Umiling siya.
“Patay na ang nanay mo. Huwag na nating hukayin ang nakaraan.”
Sa unang buhay ko, sinunod ko iyon.
Ngayon, hindi na.
Lumabas ako ng bahay at hinanap ang dating abogado ng nanay ko, si Atty. Ramon Santiago.
Sa unang buhay ko, hindi ko siya nakilala hanggang sa araw ng aking kamatayan.
Pero alam kong may itinago siyang dokumento.
Isang testamento.
At may isang kondisyon iyon na hindi ko kailanman nalaman.
Pagdating ko sa opisina niya, agad siyang nagulat nang makita ako.
“Beatriz?”
“Opo.”
“Bakit ka nandito?”
“May iniwan po ba sa inyo si Mama?”
Matagal siyang tahimik.
Pagkatapos ay tumayo siya at isinara ang pinto.
“May bagay akong matagal nang gustong sabihin sa iyo.”
Ibinaba niya ang isang lumang sobre sa mesa.
Nakasulat doon ang pangalan ng nanay ko.
Binuksan ko.
At doon ko nakita ang isang dokumentong nagpabago sa lahat.
Hindi pala simpleng aksidente ang pagkamatay ni Mama.
May malaking insurance policy ito.
At ang benepisyaryo ay hindi si Papa.
Hindi rin si Marissa.
Ako.
Ngunit may isang handwritten note sa likod.
“Beatriz, kung may mangyari sa akin, huwag kang magtitiwala sa taong nagsasabing mahal ka niya.”
Napahinto ang paghinga ko.
“Atty., sino ang sumulat nito?”
“Ang nanay mo.”
“Bago siya namatay?”
Tumango siya.
“Dalawang araw bago ang aksidente.”
Nang gabing iyon, hinarap ko si Marissa.
“Nay…”
Napalingon siya.
“Bakit?”
“May gusto lang akong itanong.”
“Ano?”
“Bakit kayo ang unang dumating sa lugar kung saan namatay si Mama?”
Namula ang mukha niya.
“Saan mo narinig iyon?”
“May nagsabi.”
“Sinungaling ka!”
Sa unang buhay ko, takot akong marinig ang sigaw niya.
Ngayon, hindi na.
“Hindi ako sinungaling.”
Lumapit siya sa akin.
“Beatriz, huwag kang maglaro sa akin.”
“Hindi ako naglalaro.”
Tumitig ako sa mga mata niya.
“Alam kong hindi aksidente ang pagkamatay ni Mama.”
Biglang tumahimik ang buong bahay.
At sa unang pagkakataon, nakita kong natakot siya.
Mula noon, nagsimula kong tipunin ang bawat ebidensiya.
Mga bank statement.
Mga lumang resibo.
Mga liham.
Mga recording.
Mga pangalan ng taong binayaran niya.
Unti-unti kong natuklasan na hindi lamang pera ang ninakaw ni Marissa sa pamilya namin.
May mas malaking sikreto.
Mayroon siyang kasabwat.
At ang taong iyon ay si Papa.
Hindi ko gustong maniwala.
Pero lahat ng ebidensiya ay tumuturo sa kaniya.
Nang gabing iyon, hinarap ko siya.
“Papa, bakit?”
Napaupo siya.
Hindi siya nagsalita.
“Kasabwat kayo ni Marissa?”
Umiyak siya.
At ang sagot niya ang pinakamasakit na narinig ko.
“Oo.”
Parang gumuho ang mundo ko.
“Bakit?”
“Dahil natakot ako.”
“Natakot kayo sa ano?”
“Sa katotohanang malalaman mong hindi aksidente ang pagkamatay ng nanay mo.”
Napaatras ako.
“Hindi ba kayo ang nagmamaneho noong gabing iyon?”
Napayuko siya.
“Hindi.”
“Kung ganoon, sino?”
Hindi siya sumagot.
Sa halip, inilabas niya ang isang lumang larawan.
Nasa larawan ang nanay ko, si Marissa, at isang lalaking hindi ko kilala.
“Siya ang totoong pumatay sa nanay mo.”
Tinitigan ko ang larawan.
At bigla kong nakilala ang mukha.
Si Atty. Ramon Santiago.
Ang taong tumulong sa akin.
Ang taong akala ko ay kakampi ko.
Ang taong nagbigay sa akin ng testamento.
Nanlamig ako.
“Hindi…”
“Ginamit ka niya,” sabi ni Papa. “Alam niyang babalik ka sa kaniya dahil alam niyang matutuklasan mo ang testamento.”
“Pero bakit niya ako pinoprotektahan?”
“Hindi ka niya pinoprotektahan.”
Humigpit ang hawak niya sa larawan.
“Hinahanap niya ang isang bagay na naiwan ng nanay mo.”
“Ano?”
“Ang tunay na kopya ng testamento.”
Napatigil ako.
Doon ko naintindihan ang lahat.
Sa unang buhay ko, namatay ako dahil hinahanap nila ang dokumentong iyon.
At sa pagkakataong ito, alam ko na kung nasaan iyon.
Nasa lumang kahon ng nanay ko.
Nang gabing iyon, pumunta ako roon.
Binuksan ko ang kahon.
May nakita akong sobre.
At bago ko pa ito mabuksan, may narinig akong yabag sa likuran.
Paglingon ko, nandoon si Marissa.
May hawak siyang kutsilyo.
“Akala mo ba makakatakas ka sa akin?”
Napaatras ako.
“Hindi na ako takot sa iyo.”
Ngumiti siya.
“Hindi mo pa rin naiintindihan.”
“Ang alin?”
“Hindi ikaw ang dahilan kung bakit ka muling nabuhay.”
Nanlamig ako.
“Anong ibig mong sabihin?”
Lumapit siya.
“Ang nanay mo ang nagdasal bago siya namatay.”
Napatigil ako.
“Sinabi niyang sana magkaroon ka ng pagkakataong malaman ang katotohanan.”
Nanginginig ang kamay ko.
“Paano mo alam?”
Tumawa siya nang mahina.
“Dahil ako ang nakarinig sa huling sinabi niya.”
At bago niya ako masaksak, dumating si Papa.
Nagkaroon ng kaguluhan.
Nalaglag ang kutsilyo.
Nakuha ko ang sobre.
Ngunit nang buksan ko iyon, wala akong nakitang testamento.
Isang sulat lamang.
Sulit na sulat ng nanay ko.
“Anak, kung binabasa mo ito, ibig sabihin ay nabigyan ka ng pagkakataong mabuhay muli.”
Napaluha ako.
“Hindi kita kayang iligtas habang buhay.”
“Pero may isang bagay akong gustong malaman mo.”
“Hindi ikaw ang dahilan ng pagkamatay ko.”
“Hindi rin ikaw ang dapat sisihin sa mga nangyari sa pamilya natin.”
“Anak, patawarin mo ako.”
“Dahil ang lalaking tinatawag mong Papa ay hindi mo tunay na ama.”
Nalaglag ang sulat sa kamay ko.
Tumingin ako kay Ernesto.
Namumutla siya.
“Papa…”
Hindi siya makatingin sa akin.
“Hindi…”
Lumapit ako sa kaniya.
“Sino ako?”
Wala siyang sagot.
At doon ko nakita ang huling pahina.
Nakasulat ang isang pangalan.
Ang pangalan ng tunay kong ama.
At iyon ang pangalang hindi ko inaasahang mababasa.
Ramon Santiago.
Napatingin ako sa pintuan.
Doon nakatayo ang abogado.
Nakatingin siya sa akin na may luha sa mga mata.
“Beatriz…”
Hindi ko na narinig ang sumunod niyang sinabi.
Dahil sa sandaling iyon, naintindihan ko kung bakit ako muling nabuhay.
Hindi para gumanti.
Hindi para iligtas ang sarili ko.
Kundi para malaman ang isang katotohanang mas masakit kaysa kamatayan.
Ang taong buong buhay kong tinawag na Papa ay hindi ko ama.
Ang taong tumulong sa akin ay ang tunay kong ama.
At ang taong pinatay ng pamilya ko ay ang babaeng nag-iisang tunay na nagmahal sa akin.
Ang nanay ko.
At kahit nabigyan ako ng pangalawang buhay…
hindi ko na maibabalik ang unang taong namatay para mabigyan ako nito.
MGA ARAL SA BUHAY
1. Hindi lahat ng taong tinatawag nating pamilya ay tunay na nagmamahal sa atin, at hindi lahat ng taong malayo sa atin ay walang malasakit.
2. Ang katotohanan ay maaaring masakit, pero mas mabuti pa rin itong malaman kaysa mabuhay sa kasinungalingan.
3. Huwag hayaang ang galit ang maging dahilan ng iyong mga desisyon. Minsan, ang pinakamalaking tagumpay ay ang pag-alam sa katotohanan.
4. Ang pagmamahal ng isang ina ay maaaring manatili kahit wala na siya. Minsan, ang mga huling salita niya ang nagiging gabay natin sa pinakamadilim na panahon.
5. Ang pangalawang pagkakataon sa buhay ay hindi laging nangangahulugang mababago natin ang lahat. Minsan, ibinibigay ito upang matuklasan natin ang katotohanang matagal nang itinago sa atin.
Kung nagustuhan ninyo ang kuwentong ito, i-share ninyo ito para mabasa rin ng inyong mga kaibigan at mahal sa buhay ang kagandahan ng kuwentong ito.
