“Tatlong araw na lang ang natitira sa buhay mo.”
Iyon ang unang narinig ni Dr. Elena Reyes nang imulat niya ang mga mata.
Hindi siya nasa ospital.
Hindi rin siya nasa sarili niyang kama.
Nakahiga siya sa isang marangyang silid na may mga kurtinang seda, antigong muwebles, at mga taong nakasuot ng kakaibang kasuotan na parang galing sa ibang panahon.
At higit sa lahat, hindi niya kilala ang mukha ng babaeng nakikita niya sa salamin.
“Ginang Seo-yeon… gising na po kayo!”
Napaupo si Elena.
“Seo-yeon?”
Bigla niyang hinawakan ang kaniyang mukha.
Mahaba ang buhok.
Maputi ang balat.
May maliit na nunal sa ilalim ng kaliwang mata.
Hindi iyon ang mukha niya.
Napatingin siya sa dalagang nakatayo sa tabi ng kama.
“Anong taon na?”
Napakurap ang dalaga.
“Ginang?”
“Anong taon na tayo?”
“Taon… 1847 po.”
Nanlamig si Elena.
At bago pa siya makapagtanong muli, biglang bumalik sa kaniyang alaala ang lahat.
Isang nobela.
Isang karakter.
Isang kontrabida.
At isang kamatayan.
Tatlong araw.
Tatlong araw bago mamatay si Lady Han Seo-yeon—ang babaeng kinamumuhian ng buong kaharian.
Ang babaeng nagpakulong sa pangunahing tauhang babae.
Ang babaeng nagplano ng pagkalason sa prinsipe.
Ang babaeng nagtaksil sa sariling pamilya.
At ang babaeng sa huli ay pinugutan ng ulo sa harap ng buong palasyo.
Ang nobelang iyon ay binasa ni Elena ilang araw bago siya makatulog habang nasa duty sa ospital.
Hindi niya nagustuhan ang karakter ni Seo-yeon.
Sa katunayan, halos isumpa niya ito habang nagbabasa.
“Napakasama ng babaeng ito,” bulong niya noon.
Pero ngayon…
Siya na ang babaeng iyon.
“Hindi maaari…”
Napahawak siya sa ulo.
“Tatlong araw.”
Naalala niya ang eksaktong pangyayari.
Sa ikatlong araw, may piging sa palasyo.
Doon kakalat ang balitang sinubukan ni Seo-yeon lasunin ang prinsipe.
Ngunit ang totoo, hindi siya ang naglagay ng lason.
May ibang taong nagplano.
Ang problema, walang naniwala sa kaniya.
Dahil sa lahat ng masamang ginawa ni Seo-yeon bago ang araw na iyon, madali siyang gawing salarin.
At sa orihinal na kuwento, hindi na siya nakalaban.
Pinatay siya.
Kaya tatlong araw lang ang mayroon siya upang baguhin ang kaniyang kapalaran.
“Hindi ako mamamatay dito,” mariin niyang sinabi.
Bilang doktor, sanay si Elena sa mga sitwasyong nangangailangan ng mabilis na pag-iisip.
Hindi niya kayang baguhin ang buong mundo sa loob ng tatlong araw.
Pero kaya niyang baguhin ang ilang desisyon.
Una niyang ginawa ay alamin ang mga taong pinakamalapit kay Seo-yeon.
May isang personal na katulong.
Dalawang kawal.
Isang punong tagapamahala.
At isang lalaking hindi niya inaasahang kasama sa bahay.
Si Lord Kang Min-jae.
Ang nakababatang kapatid ng hari.
Sa nobela, siya ang taong unang humawak sa katawan ni Seo-yeon matapos siyang patayin.
Siya rin ang unang naniwala na may mali sa buong kaso.
Ngunit huli na.
“Nasaan si Lord Kang?”
“Ginang, nasa hardin po.”
Agad siyang pumunta roon.
Nakita niya ang isang lalaking nakatalikod sa ilalim ng puno.
“Lord Kang.”
Lumingon ito.
Matalim ang kaniyang mga mata.
“Bakit?”
“May itatanong ako.”
“Wala akong panahon sa mga laro mo.”
Hindi nagalit si Elena.
“May nagbabalak na lasunin ang prinsipe sa loob ng tatlong araw.”
Biglang nagbago ang ekspresyon nito.
“Paano mo nalaman?”
“Hindi mahalaga.”
“Hindi. Mahalaga iyon.”
Lumapit si Elena.
“Kung gusto mong mabuhay ang prinsipe, kailangan mong makinig sa akin.”
Matagal siyang tinitigan ni Min-jae.
Pagkatapos ay sinabi nito, “Ano ang kailangan nating gawin?”
Sa unang pagkakataon, nagkaroon siya ng kakampi.
Kinabukasan, nagsimula siyang maghanap ng ebidensiya.
Bilang doktor, alam niyang ang lason ay may mga palatandaan.
Hindi lahat ng pagkalason ay nagdudulot ng parehong sintomas.
Kailangan niyang malaman kung anong uri ng lason ang gagamitin.
Ngunit habang sinusuri niya ang mga gamit sa kusina, may nakita siyang kakaiba.
Isang maliit na sisidlan.
Walang pangalan.
Walang marka.
At may kakaibang amoy.
Inamoy niya iyon nang bahagya.
“Mapait…”
Napatingin sa kaniya ang katulong.
“Ginang?”
“Walang hahawak nito.”
Makalipas ang ilang oras, ipinatawag niya ang isang manggagamot ng palasyo.
Nang suriin nito ang laman, namutla ito.
“Ginang… saan ninyo ito nakuha?”
“Sa kusina.”
“Kung tama ang hinala ko, ito ang maaaring gamitin sa pagpatay.”
“Sigurado ka?”
Tumango ito.
“Kaunting dami lamang ang kailangan.”
Napapikit si Elena.
Malapit na.
Ngunit may isang problema.
Sa nobela, si Seo-yeon mismo ang nakitang may hawak ng sisidlan.
Ibig sabihin, may taong maglalagay nito sa kaniyang silid bago ang piging.
At kailangan niyang malaman kung sino.
Pagsapit ng gabi, may kumatok sa kaniyang pinto.
Pagbukas niya, isang kawal ang nakatayo roon.
“Ginang, may ipinadala po sa inyo.”
Isang kahon.
Binuksan niya iyon.
May isang maliit na sulat.
“Alam kong hindi ikaw ang tunay na Seo-yeon.”
Nanigas siya.
May kasunod na linya.
“Kung gusto mong mabuhay, pumunta ka sa lumang templo bago sumikat ang araw.”
Hindi siya pumunta.
Hindi dahil natatakot siya.
Kundi dahil alam niyang maaaring bitag iyon.
Sa halip, ipinabasa niya ang sulat kay Min-jae.
Matagal itong tahimik.
“May alam ang sumulat nito.”
“Alam kong may ibang tao rito.”
“Hindi,” sabi ni Min-jae. “Mas malala.”
Tumingin siya rito.
“May isang taong nakakaalam ng mangyayari bago pa ito mangyari.”
Napatigil si Elena.
Doon niya unang naisip ang posibilidad.
Hindi lamang siya ang taong nagbago ng kuwento.
May iba rin.
Pagsapit ng ikatlong araw, dumating ang piging.
Lahat ng mahahalagang tao ay naroon.
Ang prinsipe.
Ang hari.
Ang mga ministro.
At si Seo-yeon.
Tahimik na nakaupo si Elena habang pinagmamasdan ang bawat kilos.
Nang dumating ang alak ng prinsipe, biglang tumayo ang isang katulong.
Inabot nito ang baso.
“Kamahalan, ang inyong alak.”
Pero bago pa ito makarating sa prinsipe, hinawakan ni Elena ang kamay nito.
“Huwag.”
Nagulat ang lahat.
“Ano ang ginagawa mo?” sigaw ng isang ministro.
“May lason ang alak.”
Nagkagulo ang buong bulwagan.
“Sinungaling!”
“Patunayan mo!”
Kinuha ni Elena ang baso.
“Hindi ko kailangang inumin.”
Kumuha siya ng isang maliit na piraso ng pilak na nakita niya sa mesa at inilubog sa alak.
Nagbago ang kulay nito.
Nagsigawan ang mga tao.
“Lason!”
Itinuro ng hari ang katulong.
“Dakpin siya!”
Ngunit bigla itong tumakbo.
Hinabol ito ng mga kawal.
At ilang segundo lamang ang lumipas, nahuli nila ang isang lalaking nakatago sa likod ng kurtina.
Nang alisin ang kaniyang takip sa mukha, napatingin si Elena.
Ang punong tagapamahala.
Ang taong pinagkakatiwalaan ng pamilya.
Siya pala ang utak ng lahat.
Ngunit bago siya dalhin sa kulungan, tumawa ito.
“Hindi pa rin kayo mananalo.”
Lumapit si Elena.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
“Dahil hindi ikaw ang tunay na dahilan kung bakit mamamatay si Seo-yeon.”
Nanlamig siya.
“Kung gayon, sino?”
Itinuro nito si Min-jae.
Napatigil ang lahat.
Si Min-jae.
Ang taong tumulong sa kaniya.
Ang taong pinagkatiwalaan niya.
Ngunit umiling lamang ito.
“Hindi ako.”
Biglang may nahulog na papel mula sa damit ng punong tagapamahala.
Pinulot iyon ng hari.
Binasa niya.
At namutla siya.
Nakasaad doon ang isang utos mula sa isang taong mas makapangyarihan.
Ang tunay na nagplano ng lahat.
Ang ina ng prinsipe.
Hindi niya gustong mabuhay si Seo-yeon dahil alam nitong matutuklasan nito ang isang lihim tungkol sa royal family.
Ngunit may isang bagay na hindi alam ng reyna.
Na nabago na ni Elena ang kuwento.
At sa pagkakataong iyon, dumating ang pinakamasakit na rebelasyon.
Si Seo-yeon ay hindi talaga kontrabida.
Ang lahat ng masasamang ginawa niya sa nobela ay resulta ng mga utos at panlilinlang ng reyna.
Siya ang ginawang halimaw upang walang maniwala sa kaniya.
Napaluha si Elena.
“Tatlong araw lang pala ang kailangan…”
Bulalas niya.
“Hindi para baguhin ang aking kapalaran.”
Tumingin siya sa paligid.
“Kundi para malaman kung bakit ako kailangang mamatay.”
Lumapit si Min-jae.
“At ngayon?”
Ngumiti siya nang bahagya.
“Ngayon, hindi na ako ang kontrabida sa kuwentong ito.”
Makalipas ang ilang buwan, bumagsak ang kapangyarihan ng reyna.
Nabunyag ang katotohanan.
At si Lady Han Seo-yeon, na dapat sana’y namatay sa edad na dalawampu’t lima, ay nabuhay.
Hindi siya bumalik sa dati niyang buhay bilang malupit na babae.
Sa halip, ginamit niya ang kaniyang kaalaman sa medisina upang tulungan ang mga maysakit sa kaharian.
At habang lumilipas ang mga taon, isang bagay ang natutunan ni Elena.
Hindi lahat ng kontrabida ay ipinanganak na masama.
Minsan, ang isang tao ay tinatawag na kontrabida dahil iyon ang kuwento na pinili ng iba na paniwalaan.
At minsan, kailangan mong magkaroon ng lakas ng loob na isulat muli ang sarili mong kuwento.
MGA ARAL SA BUHAY
1. Huwag agad husgahan ang isang tao batay lamang sa kuwento ng ibang tao. Maaaring hindi natin alam ang buong katotohanan.
2. Ang nakaraan ay maaaring may malaking impluwensiya sa atin, pero hindi nito kailangang diktahan ang magiging kinabukasan natin.
3. Sa panahon ng problema, mahalagang manatiling kalmado at gumamit ng talino bago gumawa ng desisyon.
4. Hindi lahat ng taong mabait sa harap natin ay tunay na kakampi, kaya mahalagang maging mapagmatyag.
5. May mga taong napipilitang magpakita ng masamang ugali dahil sa takot, manipulasyon o sakit na kanilang pinagdaanan.
6. Huwag matakot baguhin ang direksiyon ng iyong buhay. Kahit gaano kagulo ang nakaraan, maaari pa ring magkaroon ng bagong simula.
7. Minsan, ang pinakamalaking laban ay hindi laban sa ibang tao kundi laban sa paniniwalang wala na tayong kakayahang baguhin ang ating kapalaran.
