“Bakit… bakit alam ng kantang iyan ang lahat ng pinagdaanan ko?”
Iyon ang unang nasabi ng CEO nang makita niya ang isang gusot at naninilaw na papel sa ibabaw ng mesa.
Hatinggabi noon.
Walang ibang tao sa buong opisina kundi siya at ang matandang babaeng gabi-gabing naglilinis ng gusali.
Pero nang mabasa niya ang unang ilang linya ng kanta, bigla siyang napaupo.
Nanlabo ang kaniyang mga mata.
At nang mabasa niya ang pangalan sa ibaba ng papel, tuluyan siyang napaiyak.
“Hindi puwede…”
Paulit-ulit niyang binasa ang pangalan.
Dahil ang kantang hawak niya ay isinulat niya mismo mahigit tatlumpung taon na ang nakalipas.
At ang mas nakakatakot?
Ang babaeng naglilinis ng opisina ay hindi dapat kailanman nagkaroon ng kopya nito.
Ako si Celia.
Animnapu’t walong taong gulang ako nang mangyari ang lahat.
Sa edad kong iyon, hindi ko na inaasahang may malaking pagbabago pa sa buhay ko.
Simple lang ang pamumuhay ko.
Tuwing gabi, pumapasok ako sa isang malaking corporate building para maglinis ng mga opisina. Pagod man, kailangan kong magtrabaho dahil ako lang ang inaasahan ng apo kong si Mika.
Maaga akong nabalo.
Ang anak kong babae naman ay namatay ilang taon na ang nakalipas matapos manganak kay Mika.
Kaya kahit sumasakit na ang tuhod ko, kahit madalas ay nangangalay ang likod ko, patuloy akong nagtatrabaho.
Wala akong reklamo.
Mas mabuti nang pagod ako kaysa gutom ang apo ko.
Karaniwan, tahimik lang ako habang naglilinis.
Kapag natutulog na ang mga empleyado, saka ako nagmo-mop sa mga hallway, nagliligpit ng mga basurahan at nagpupunas ng mga mesa.
May isang opisina roon na palagi kong nililinis nang pinakahuli.
Ang opisina ng CEO.
Hindi ko alam kung bakit, pero may kakaiba akong pakiramdam sa kuwartong iyon.
Marahil dahil sa isang lumang piano na nakalagay sa gilid.
Hindi iyon ginagamit.
Kahit ilang taon na akong naglilinis doon, hindi ko kailanman nakita ang CEO na tumugtog.
Ang alam ko lang, may ilang lumang papel sa ibabaw ng piano.
Isang gabi, habang nagpupunas ako, napansin kong nahulog ang isang papel sa sahig.
Pinulot ko iyon.
At nang makita ko ang mga salita, parang may kumurot sa puso ko.
“Sa ilalim ng ilaw ng buwan, hihintayin pa rin kita…”
Napahinto ako.
Kabisado ko ang linyang iyon.
Hindi dahil nakita ko na ito noon.
Kundi dahil ako ang tumulong sumulat niyon.
Mahigit tatlumpung taon na ang nakalipas.
Bago ako nag-asawa, may isang binatang madalas kong makasama sa isang maliit na tindahan ng musika sa aming probinsya.
Ang pangalan niya ay Adrian.
Mahilig siyang tumugtog ng gitara.
Ako naman ang mahilig magsulat.
Kapag wala kaming ginagawa, nagsusulat kami ng mga kanta.
Isang gabi, sinabi niya sa akin, “Celia, kapag sumikat ako, ikaw ang unang taong babanggitin ko.”
Tumawa ako.
“Hindi naman ako marunong kumanta.”
“Hindi mo kailangang kumanta. Ikaw ang nagsusulat ng puso ng kanta.”
May isang kantang ginawa namin.
Tinawag namin iyong “Hihintayin Kita.”
Simple lang ang melody.
Pero para sa amin, iyon ang pinakamagandang kantang naisulat namin.
Hindi man ito sumikat, naging alaala iyon ng isang panahong pareho kaming nangangarap.
Ngunit hindi nagtagal, kinailangan kong lumayo.
Nagkasakit ang aking ina.
Kailangan kong magtrabaho.
Si Adrian naman ay pumunta sa Maynila para subukang maging songwriter.
Nangako siyang babalik.
Hindi na siya nakabalik.
Lumipas ang mga taon.
Nag-asawa ako.
Nagkaroon ng anak.
At tuluyan kong kinalimutan ang mga pangarap ko.
Akala ko, tuluyan na ring nawala ang kantang iyon.
Kaya nang makita ko ang papel sa opisina ng CEO, natigilan ako.
Parehong-pareho ang mga salita.
Parehong-pareho ang melody na nakasulat sa gilid.
At higit sa lahat, may maliit na marka sa ibaba.
Isang letrang “A.”
“Adrian,” bulong ko.
Hindi ko namalayang may nakatingin pala sa akin mula sa pintuan.
Ang CEO.
Hindi ko siya narinig na pumasok.
“Alam mo ang kantang iyan?”
Nanigas ako.
“Hindi po…”
“Bakit mo binasa?”
“Pasensya na po. Nahulog lang.”
Lumapit siya.
Tiningnan niya ang papel.
“May kilala ka bang Adrian?”
Hindi ako agad nakasagot.
“Bakit po?”
“Dahil ang kantang iyan ang dahilan kung bakit naging songwriter ang ama ko.”
Napatingin ako sa kaniya.
“Ang ama ninyo?”
Tumango siya.
“Adrian Santos.”
Parang tumigil ang mundo ko.
Nang marinig ko ang pangalan, napaupo ako sa isang upuan.
“Anak…”
Hindi ko napigilan.
“Anak ka ni Adrian?”
Napakunot ang noo niya.
“Paano mo siya nakilala?”
At doon ko sinabi ang lahat.
Ang tungkol sa maliit na tindahan.
Ang mga gabing nagsusulat kami.
Ang kantang ginawa namin.
Ang pangakong hindi natupad.
At ang katotohanang hindi ko alam kung ano ang nangyari sa kaniya matapos siyang umalis.
Tahimik lang siyang nakinig.
Pagkatapos ay binuksan niya ang isang drawer.
Inilabas niya ang isang lumang cassette tape.
“Matagal ko nang hinahanap ang babaeng nagngangalang Celia.”
Nanginginig ang mga kamay ko.
“Bakit?”
“Dahil ito ang iniwan ng tatay ko bago siya namatay.”
Isinuot niya ang cassette sa lumang player.
Makalipas ang ilang segundo, narinig ko ang isang boses.
Boses ni Adrian.
“Kung sakaling marinig mo ito, Celia, ibig sabihin hindi ko na nagawa ang pangakong babalik ako.”
Napapikit ako.
Hindi ko na napigilan ang luha.
“Hindi kita iniwan dahil nakalimutan kita,” patuloy ng boses. “Pinili kong lumayo dahil naniwala akong kailangan kong maging matagumpay bago kita harapin. Pero habang tumatagal, lalo akong nahirapang bumalik.”
Huminga nang malalim ang boses sa recording.
“Ang kantang ginawa natin ang naging simula ng buhay ko bilang songwriter. Pero hindi ko kailanman sinabi sa mundo kung sino ang tunay na sumulat ng puso nito.”
Napatingin sa akin ang CEO.
“Alam mo ba kung bakit ako naging CEO?”
Umiling ako.
“Dahil gusto ng ama ko na ipagpatuloy ko ang kaniyang negosyo. Pero bago siya namatay, sinabi niya sa akin na hanapin ko ang isang babaeng nagngangalang Celia.”
Nanginginig ang boses niya.
“Sinabi niyang kung makita ko siya, ibigay ko ang kalahati ng royalties ng lahat ng kantang nagmula sa orihinal nating sulat.”
Hindi ako makapagsalita.
“Hindi ko kailangan iyon,” sabi ko.
“Hindi ito tungkol sa pera.”
Napatingin siya sa akin.
“Bakit?”
“Dahil ang pinakamahalagang bagay na nawala sa akin ay hindi pera.”
Pinahid ko ang luha ko.
“Ang nawala sa akin ay isang pangarap.”
Tumayo siya.
Lumapit sa akin.
At sa harap ng mesa ng kaniyang ama, yumuko siya.
“Ma’am Celia, gusto kong ibalik sa iyo ang pangarap na kinuha ng panahon.”
Mula noon, nagbago ang buhay ko.
Hindi ako tumigil sa pagtatrabaho dahil nahihiya akong tumanggap ng tulong.
Pero binigyan ako ng CEO ng pagkakataong makapag-aral muli sa music workshop.
Isinama niya ako sa mga songwriter.
At isang araw, sa harap ng maraming tao, ipinakilala niya ako.
“Ang babaeng ito ang tunay na inspirasyon sa likod ng isa sa mga pinakakilalang kanta ng aking ama.”
Tumayo ako sa harap ng entablado.
Hindi ako naka-gown.
Hindi ako may mamahaling alahas.
Simple lang ang suot ko.
Pero sa unang pagkakataon sa buhay ko, hindi ako nahiyang ipakilala ang sarili ko.
Kinuha ko ang mikropono.
At sinabi ko:
“May mga pangarap na hindi namamatay. Minsan, natutulog lang sila hanggang dumating ang tamang panahon para muling magising.”
Napalakpak ang buong bulwagan.
At sa gabing iyon, naramdaman kong bumalik sa akin ang batang si Celia na minsang nangarap kasama si Adrian.
Hindi man kami nagkatuluyan, hindi pala nasayang ang mga gabing pinagsaluhan namin.
Ang kantang isinulat namin ay naging tulay upang muling matagpuan ng isang anak ang babaeng hindi kailanman nakalimutan ng kaniyang ama.
At doon ko naintindihan ang isang bagay.
May mga taong dumarating sa buhay natin at umaalis.
May mga pangarap na napuputol.
May mga pangakong hindi natutupad.
Pero hindi ibig sabihin noon na wala nang halaga ang lahat ng pinagsamahan.
Minsan, makalipas ang maraming taon, may isang awit, isang larawan, isang sulat o isang alaala na magpapaalala sa atin na minsan tayong nangarap.
At baka ang pangarap na akala nating matagal nang patay ay naghihintay lamang ng tamang taong muling magpapatugtog nito.
MGA ARAL SA BUHAY
1. Huwag agad isipin na huli na ang lahat para sa iyong mga pangarap. May mga pangarap na maaaring matagalan, pero hindi ibig sabihin na imposible na itong matupad.
2. Ang tunay na halaga ng isang tao ay hindi nasusukat sa trabaho, edad, damit o estado sa buhay.
3. Huwag kalimutan ang mga taong naging bahagi ng iyong tagumpay. Ang pagkilala sa kanila ay isang uri ng pasasalamat na walang katumbas na halaga.
4. May mga pagkakataong hindi natin naiintindihan kung bakit may mga taong umaalis sa ating buhay. Ngunit hindi lahat ng pag-alis ay nangangahulugang paglimot.
5. Ang kabutihan at talento na ibinabahagi natin sa iba ay maaaring mabuhay nang mas matagal kaysa sa atin.
6. Huwag hintaying mawala ang isang tao bago natin sabihin ang mga salitang matagal na nating gustong sabihin.
Kung nagustuhan ninyo ang kuwentong ito, i-share ninyo ito para mabasa rin ng inyong mga kaibigan at mahal sa buhay ang kagandahan at aral ng kuwentong ito.
