NAGISING SIYANG KASAL SA ISANG BILYONARYO—PERO MAY ISANG KONDISYON: HUWAG SIYANG MA-IN LOVE!

“Bakit may singsing ako sa daliri?”

Iyon ang unang tanong ni Elena nang magising siya sa isang napakalaking kwartong hindi niya kilala.

Nasa isang marangyang kama siya, nakasuot ng puting damit na hindi niya maalalang sinuot. Sa tabi niya ay may lalaking nakasuot ng itim na suit, tahimik na nakaupo habang may hawak na isang dokumento.

At ang pinakamasama?

May wedding ring sa daliri niya.

“Nasaan ako?” nanginginig niyang tanong.

Dahan-dahang tumingin sa kaniya ang lalaki.

“Sa bahay ko.”

“Bahay mo?”

Tumango ito.

“Bahay natin.”

Napaatras si Elena.

“Anong ibig mong sabihin?”

Inilapag ng lalaki ang dokumento sa kama.

“Kasal tayo.”

Parang nawalan ng hangin si Elena.

“Kasal?”

“Oo.”

“Hindi maaari! Hindi kita kilala!”

“Alam ko.”

Mas lalong kinabahan si Elena.

Kung alam nitong hindi niya ito kilala, bakit sila kasal?

Bago pa siya makapagsalita, tumayo ang lalaki.

“Ako si Adrian Villareal.”

Napanganga si Elena.

Kahit hindi siya mahilig sa balita, kilala niya ang apelyidong iyon.

Si Adrian Villareal ang batang negosyanteng naging bilyonaryo bago pa man siya mag-tatlumpung taon. May mga hotel, real-estate properties, restaurants at iba pang negosyo sa buong bansa.

At ngayon…

Siya ang asawa niya?

“Paano nangyari ito?” tanong niya.

Umupo muli si Adrian.

“May aksidente ka kagabi.”

Biglang bumalik sa isip ni Elena ang ilang pira-pirasong alaala.

Isang restaurant.

Malakas na ulan.

Isang sasakyan.

At pagkatapos…

Wala na.

“Nagkaroon ka ng concussion,” paliwanag ni Adrian. “Pero sinabi ng doktor na babalik din ang mga alaala mo.”

“Pero bakit tayo kasal?”

Hindi agad sumagot si Adrian.

Sa halip, kinuha niya ang isang folder.

“Nagpakasal tayo dahil sa isang kasunduan.”

“Kasunduan?”

Tumango siya.

“May kondisyon ang mana ng lolo ko.”

Binuksan niya ang folder at ipinakita kay Elena ang ilang dokumento.

Ayon sa testamento ng kaniyang lolo, kailangang manatiling kasal si Adrian sa loob ng isang taon upang tuluyang mapasakamay niya ang isang malaking bahagi ng kompanya.

Kung hindi, mapupunta ang mga shares sa isang charitable foundation.

“Kung ganoon, puwede naman tayong mag-divorce pagkatapos.”

“Puwede.”

“Kung ganoon, ano ang problema?”

Tumingin nang diretso si Adrian sa kaniya.

“May isa pang kondisyon.”

Kinabahan si Elena.

“Ano?”

“Hindi tayo puwedeng ma-in love sa isa’t isa.”

Natahimik ang buong silid.

Hindi alam ni Elena kung matatawa o maiinis.

“Napakaseryoso mo.”

“Napakaseryoso ng lolo ko.”

“Paano naman malalaman kung may na-in love?”

“May isang tao siyang pinagkatiwalaang magbabantay sa atin.”

“Sinong tao?”

“Ang abogado ng pamilya.”

Napailing si Elena.

“Hindi ito normal.”

“Alam ko.”

“Bakit ako?”

Matagal na tinitigan ni Adrian ang mukha niya.

“Dahil ikaw ang pinili ng lolo ko.”

“Hindi kita naiintindihan.”

“Hindi rin kita lubos na naiintindihan.”

Iyon ang simula ng kakaibang pagsasama nila.

Nagkaroon sila ng malinaw na mga patakaran.

Walang pagtatanong tungkol sa nakaraan.

Walang selosan.

Walang halikan.

Walang tunay na romantikong relasyon.

At higit sa lahat, bawal silang ma-in love.

Sa unang mga araw, madali iyon.

Malamig si Adrian.

Tahimik.

Palaging nasa trabaho.

Samantalang si Elena ay abala sa paghahanap ng paraan upang maalala ang kaniyang nakaraan.

Ngunit habang lumilipas ang mga linggo, unti-unting nagbabago ang lahat.

Nalaman niyang hindi pala masamang tao si Adrian.

Isang gabi, nakita niya itong nakaupo sa kusina at naghahanda ng pagkain.

“Bilyonaryo ka,” biro niya. “Bakit ikaw ang nagluluto?”

“Dahil ayaw ng chef ko sa niluluto ko.”

Napatawa si Elena.

At sa unang pagkakataon, nakita niyang ngumiti si Adrian.

Mula noon, naging mas magaan ang kanilang pagsasama.

Nalaman niyang takot si Adrian sa ospital dahil namatay doon ang kaniyang ina.

Nalaman din niyang hindi nito gusto ang malalaking party.

At sa likod ng malamig nitong personalidad, may isang lalaking tahimik na tumutulong sa mga empleyado nitong nangangailangan.

Isang araw, nakita ni Elena si Adrian na personal na nagdala ng gamot sa anak ng isang empleyado.

“Bakit hindi mo na lang ipinadala ang assistant mo?” tanong niya.

“Dahil hindi kailangan ng bata ng assistant. Kailangan niya ng tulong.”

Hindi nakasagot si Elena.

Unti-unti, may kakaibang nararamdaman sa kaniyang puso.

At alam niyang delikado iyon.

Dahil may kondisyon silang dalawa.

Huwag ma-in love.

Isang gabi, umulan nang malakas.

Nakita niyang nakatayo si Adrian sa balkonahe.

“Hindi ka natutulog?” tanong niya.

“Hindi.”

“Bakit?”

“Iniisip ko kung kailan matatapos ang lahat.”

“Ang kasal?”

“Hindi.”

Lumingon ito sa kaniya.

“Tayo.”

Nanikip ang dibdib ni Elena.

“Adrian…”

“Alam kong bawal.”

“Bawal ang alin?”

Hindi ito sumagot.

Lumapit lamang ito.

Ngunit bago pa sila makapagsalita, tumunog ang telepono.

Ang abogado ng pamilya.

“Mr. Villareal, kailangan nating mag-usap.”

Kinabukasan, nalaman nila ang isang bagay na hindi nila inaasahan.

May bagong dokumentong natagpuan sa lumang safe ng lolo ni Adrian.

At nakasulat doon ang tunay na dahilan kung bakit si Elena ang napili.

Hindi pala aksidente ang pagkikita nila.

Hindi rin aksidente ang kanilang kasal.

May koneksyon pala ang pamilya ni Elena sa pamilya ni Adrian.

Ang ama ni Elena ang dating pinakamalapit na business partner ng lolo ni Adrian.

At bago ito namatay, may ipinangakong proteksyon ang matanda sa pamilya ni Elena.

Pero may mas malaking sikreto.

Si Elena mismo ang nagmamay-ari ng isang maliit na bahagi ng kompanya.

Bahagi na hindi niya alam na minana niya mula sa kaniyang ama.

At ang kasal nila ang tanging paraan upang maprotektahan iyon laban sa mga taong gustong agawin ang kumpanya.

Biglang nagbago ang lahat.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?” tanong ni Elena kay Adrian.

“Dahil hindi ko rin alam.”

“Kung gayon, bakit parang alam ng lolo mo ang lahat?”

Hindi sumagot si Adrian.

Kinabukasan, natagpuan nila ang huling liham ng matanda.

Binasa ito ni Adrian.

“Adrian, kung binabasa mo ito, ibig sabihin ay dumating na ang araw na kailangan mong malaman ang katotohanan. Hindi ko kayo pinakasal para sa pera. Pinakasal ko kayo dahil pareho kayong nawalan ng taong mahalaga sa buhay ninyo. Pareho kayong natutong mabuhay nang hindi nagtitiwala sa iba.”

Napatingin si Elena kay Adrian.

Nagpatuloy ang liham.

“Ang kondisyon na huwag kayong ma-in love ay hindi pagsubok para paghiwalayin kayo. Ito ay pagsubok upang malaman kung kaya ninyong piliin ang isa’t isa kahit walang pera, mana o obligasyon.”

Nangingilid ang luha ni Elena.

At sa huling bahagi ng liham, may isang pangungusap na tuluyang nagpabago sa lahat.

“Kapag dumating ang araw na handa kayong mawalan ng lahat para lamang manatiling magkasama, saka ninyo malalaman na hindi na kasunduan ang inyong kasal.”

Matagal na katahimikan ang namayani.

Tumingin si Adrian kay Elena.

“May desisyon akong gagawin.”

“Ano?”

“Ibibigay ko sa foundation ang mana ko.”

Nanlaki ang mga mata ni Elena.

“Pero mawawala sa iyo ang bilyon-bilyon.”

“Hindi mahalaga.”

“Bakit?”

Lumapit siya.

“Dahil ayoko nang manatili sa tabi mo dahil kailangan ko.”

Napaluha si Elena.

“Kung gayon… bakit ka mananatili?”

Hinawakan ni Adrian ang kamay niya.

“Dahil ikaw ang gusto kong makasama.”

Napangiti si Elena habang umiiyak.

“Pero may kondisyon tayo.”

“Alam ko.”

“Bawal ma-in love.”

Ngumiti si Adrian.

“Sa tingin ko, huli na tayo.”

At sa unang pagkakataon, hindi na nila kailangang sundin ang kondisyon.

Dahil ang kanilang kasal ay hindi na tungkol sa pera.

Hindi na tungkol sa mana.

Hindi na tungkol sa kasunduan.

Ito ay tungkol sa dalawang taong parehong natutong matakot magmahal—hanggang sa matagpuan nila ang isa’t isa.

At minsan, ang pinakamagandang pag-ibig ay yaong hindi mo hinahanap.

Dahil dumarating ito sa oras na pareho mong iniisip na wala ka nang kakayahang magmahal muli.