EPISODE 1: ANG MATANDANG PALAGING PUMAPASOK SA GUBAT
Halos araw-araw bago sumikat ang araw, makikita si Mang Selo na inaakay ang kanyang matandang kabayong si Bruno patungo sa gilid ng kagubatan ng Barangay San Isidro. Mahigit tatlumpung taon na siyang tagapag-alaga ng mga kabayo sa bukid ng pamilya Villareal. Tahimik siya, mababa ang loob, at bihirang makisali sa usapan ng mga tao.
Ngunit nitong mga nakaraang buwan, napansin ng mga residente na palagi siyang nawawala nang ilang oras sa gubat.
“Bakit kaya araw-araw siyang pumupunta roon?” tanong ng isang lalaki.
“Baka may itinatago,” sagot ng isa.
Lalong lumakas ang hinala nang mawala ang walong taong gulang na si Nina, anak ng gurong si Aling Teresa. Huling nakita ang bata na naglalaro malapit sa bukid habang naghihintay sa kanyang ina.
Magdamag naghanap ang buong barangay. Sinuyod ang mga bahay, ilog, at pilapil, ngunit walang nakita.
Kinaumagahan, dumating ang mga pulis.
May isang residente ang nagsabi:
“Sir, nakita ko po si Mang Selo kahapon na papunta sa gubat. May dala pa siyang lubid.”
Agad pinuntahan ng mga pulis ang matanda.
Nakita nila itong nakatayo sa tabi ni Bruno, maputik ang pantalon at tila puyat.
“Nasaan ka kahapon ng hapon?” tanong ng pulis.
“Sa gubat po.”
“Bakit?”
Hindi agad sumagot si Mang Selo.
Napansin ng mga pulis ang sariwang putik sa mga paa ng kabayo at ang maliit na piraso ng kulay rosas na tela na nakasabit sa saddle.
Biglang napasigaw si Aling Teresa.
“Galing iyan sa damit ni Nina!”
Nagkagulo ang mga tao.
“Siya ang kumuha!”
“Bakit nasa kabayo niya ang tela?”
Napaluha si Mang Selo habang nagmamakaawa.
“Hindi ko po sinaktan ang bata.”
“Kung ganoon, saan galing ang telang ito?”
Dahan-dahang lumuhod ang matanda at itinuro ang lupa.
“Hindi po ang tela ang dapat ninyong tingnan.”
May mga bakas ng maliit na paa sa putik.
Katabi nito ang mga bakas ng paa ni Bruno.
“Sinundan po ng kabayo ko ang bata kagabi,” nanginginig na sabi ni Mang Selo. “Pero nawala ang bakas sa malalim na bahagi ng gubat.”
Napatingin ang pulis sa kanya.
“Bakit hindi mo agad sinabi?”
Tumulo ang luha ng matanda.
“Dahil may nakita rin akong bakas ng sapatos ng dalawang lalaki.”
Huminga siya nang malalim.
“At kilala ko kung saan patungo ang daang iyon.”
EPISODE 2: ANG MGA BAKAS NA HINDI KAYANG MAGSINUNGALING
Agad naghanda ang mga pulis at ilang residente upang pasukin ang kagubatan. Pinayagan nilang sumama si Mang Selo dahil siya ang pinakakabisado sa mga lumang daan.
Nauna si Bruno. Mabagal ngunit tila sigurado ang bawat hakbang ng kabayo. Paminsan-minsan, humihinto ito upang amuyin ang lupa bago muling lumakad.
“Parang may sinusundan talaga,” sabi ng isang pulis.
Tumango si Mang Selo.
“Matagal na siyang sanay sa paghahanap ng nawawalang hayop. Malakas ang pang-amoy at memorya niya sa daan.”
Makalipas ang halos isang oras, nakita nila ang maliit na tsinelas ni Nina sa tabi ng puno.
Napahagulhol si Aling Teresa.
“Anak ko!”
Sa paligid ng tsinelas ay malinaw ang tatlong uri ng bakas—maliit na paa ng bata, sapatos ng dalawang matandang lalaki, at bakas ng kabayo.
“Hindi kasama ni Mang Selo ang bata,” sabi ng isang imbestigador. “Mukhang sinusundan niya talaga ang trail.”
Unti-unting napayuko ang ilan sa mga unang nagbintang.
Ngunit hindi iyon mahalaga kay Mang Selo. Ang gusto lamang niya ay matagpuan si Nina.
Sa gitna ng gubat, biglang huminto si Bruno at malakas na umungol.
Sa harap nila ay may dalawang landas. Ang isa ay patungo sa ilog. Ang isa nama’y patungo sa abandonadong logging road.
Lumuhod si Mang Selo at hinawakan ang putik.
“Dito dumaan ang bata.”
May sariwang bakas ng maliit na palad sa lupa, na para bang nadapa ito habang tumatakbo.
Maya-maya, nakakita sila ng pulang ribbon na nakatali sa mababang sanga.
“Kilala ko ito,” sabi ni Teresa. “Paborito niyang ribbon.”
Parang sinadya itong itali bilang palatandaan.
Nagpatuloy sila hanggang makarating sa lumang kubong halos lamunin na ng mga halaman.
Sa loob, may nakita silang mga bote ng tubig, lubid, at ilang damit ng bata.
Ngunit wala si Nina.
Sa likod ng kubo ay may bakas ng sapatos na patungo sa mas malalim na bahagi ng kagubatan.
Biglang sinabi ni Mang Selo:
“May lumang hunting trail sa direksiyong iyan. Patungo iyon sa bangin at sa abandonadong minahan.”
Namutla ang isang pulis.
“Kung dinala nila ang bata roon, delikado.”
Bago sila makaalis, may nakita si Mang Selo sa ilalim ng mesa.
Isang maliit na kahoy na kabayo.
Nang hawakan niya iyon, biglang nanginig ang kanyang mga kamay.
“Hindi kay Nina ito.”
Tumingin siya sa mga pulis habang namumuo ang luha.
“Laruan ito ng anak ko.”
Ang anak niyang nawala sa parehong kagubatan dalawampu’t limang taon na ang nakalipas.
EPISODE 3: ANG LIHIM NA DAAN NG MGA NAWAWALANG BATA
Napaupo si Mang Selo sa sahig habang mahigpit na hawak ang maliit na kahoy na kabayo.
Ang pangalan ng anak niya ay Miguel.
Pitong taong gulang lamang ito nang mawala habang sumunod sa ama sa bukid. Magdamag nilang hinanap noon ang bata, ngunit tanging tsinelas at punit na kamiseta ang nakita malapit sa ilog.
Makalipas ang ilang buwan, tuluyang isinara ang kaso.
Mula noon, araw-araw pumapasok si Mang Selo sa gubat.
Hindi pala dahil may itinatago siya.
Naghahanap siya.
“Dalawampu’t limang taon na po akong umaasang may makita akong bakas ni Miguel,” umiiyak niyang sabi.
Kaya kabisado niya ang bawat puno, sapa, at daan sa kagubatan.
Nang makita niya ang laruan, naalala niyang siya mismo ang umukit ng maliit na letrang M sa ilalim nito.
Naroon pa rin iyon.
“Dumaan dito ang anak ko noon,” sabi niya.
Agad sinuri ng mga pulis ang buong kubo. Sa ilalim ng lumang sahig ay may nakatagong compartment na puno ng lumang litrato at piraso ng damit.
May mga larawan ng mga batang matagal nang naiulat na nawawala sa iba’t ibang bayan.
Kasama roon si Miguel.
Sa likod ng litrato nito ay may nakasulat:
“Boy 07 — transferred through east trail.”
Namutla ang mga pulis.
Ibig sabihin, matagal nang ginagamit ang kagubatan bilang ruta ng isang grupong dumudukot ng mga bata.
At maaaring ang parehong network ang kumuha kay Nina.
Agad nilang sinundan ang east trail.
Habang papalalim sila, mas nagiging maputik ang daan. Biglang nagsimulang humatak si Bruno sa lubid at mabilis na naglakad.
“May naamoy siya,” sabi ni Mang Selo.
Makalipas ang ilang minuto, narinig nila ang mahinang iyak.
“Ma…”
“Si Nina!” sigaw ni Teresa.
Tumakbo sila patungo sa tunog.
Sa gilid ng bangin, nakita nila ang bata na nakaupo sa tabi ng malaking puno. Sugatan ang paa, marumi ang damit, ngunit buhay.
Agad siyang niyakap ng ina.
“Anak! Paano ka nakatakas?”
Humihikbi si Nina habang itinuturo ang kabilang bahagi ng gubat.
“May dalawang lalaki pong kumuha sa akin. Tumakbo po ako habang natutulog sila.”
Pagkatapos ay tumingin siya kay Mang Selo.
“May matandang lalaki rin po roon.”
Napatigil ang lahat.
“Ano’ng matandang lalaki?” tanong ng pulis.
“Sinabi po niyang kapag nakita ko si Mang Selo, sabihin kong…”
Huminga ang bata.
“Sabihin kong buhay pa si Miguel.”
EPISODE 4: ANG PANGALAN NA DALAWAMPU’T LIMANG TAONG HININTAY
Parang nawalan ng lakas si Mang Selo nang marinig ang sinabi ni Nina.
“Anak ko?” halos pabulong niyang tanong. “Buhay si Miguel?”
Tumango ang bata.
Ayon kay Nina, matapos siyang dalhin sa lumang kubo, inilipat siya sa isang mas malaking bahay malapit sa abandonadong minahan. Doon niya nakita ang isang lalaking nasa edad trenta, payat at may pilat sa noo.
Nang marinig nitong binanggit ng mga dumukot ang pangalan ni Mang Selo, bigla itong nagtanong tungkol sa matandang tagapag-alaga ng kabayo.
“Ang tatay ko ay si Selo,” sabi raw ng lalaki.
Nang malaman nitong hinahanap ng ama ang bata, tinulungan nitong makawala si Nina sa pamamagitan ng pagbukas sa likurang pinto.
“Sinabi niya pong hindi siya makakasama dahil may ibang batang kailangang bantayan,” sabi ni Nina.
Agad pinangunahan ng mga pulis ang rescue operation.
Tinunton nila ang daan hanggang sa lumang mining compound.
Doon, matapos ang maikling habulan, nahuli ang dalawang lalaki. Sa basement ng gusali, natagpuan nila ang tatlong batang nakakulong.
At sa isang sulok ay may lalaking nakatayo, hawak ang lumang kahoy na poste na ginamit niyang pangharang sa pinto upang hindi mapasok ng mga kidnapper ang mga bata.
“Miguel?” nanginginig na tawag ni Mang Selo.
Dahan-dahang lumingon ang lalaki.
May pilat sa noo.
Mapayat.
Mas matanda na.
Ngunit ang kanyang mga mata ay kaparehong-kapareho ng batang nawala dalawampu’t limang taon na ang nakalipas.
“Tay?”
Nalaglag ang hawak na lubid ni Mang Selo.
Hindi siya makalakad.
Hindi siya makahinga.
Si Miguel ang unang tumakbo.
Mahigpit nilang niyakap ang isa’t isa.
“Akala ko patay ka na,” hagulgol ni Mang Selo.
“Ako rin po, Tay. Akala ko hindi n’yo ako hinanap.”
Doon nalaman ang masakit na katotohanan.
Matapos dukutin si Miguel, inilipat siya sa malayong lugar at binigyan ng ibang pangalan. Sa edad na labing-anim, nakatakas siya ngunit hindi na niya matandaan ang eksaktong bayan at apelyido ng ama.
Makalipas ang maraming taon, nagsimula siyang lihim na tumulong sa ibang batang dinadala ng sindikato. Nagkunwari siyang utility worker upang makakuha ng impormasyon at makapagpalabas ng ilan.
Nang makita niya si Nina, alam niyang iyon na ang pagkakataong mahanap ang ama.
Ngunit hindi pa natatapos ang saya ng kanilang pagkikita.
Habang palabas sila ng minahan, biglang nanghina si Mang Selo.
Napahawak siya sa dibdib at bumagsak sa putikan.
“Tay!”
Isang yakap lang ang naibigay niya sa anak na dalawampu’t limang taon niyang hinintay.
At maaaring iyon na rin ang huli.
EPISODE 5: ANG HULING BIYAHE NI BRUNO SA GUBAT
Isinugod si Mang Selo sa ospital. Matagal na pala siyang may sakit sa puso ngunit hindi niya iyon ipinapaalam kahit kanino. Ayon sa doktor, maaaring matinding pagod at emosyon ang nag-trigger ng atake.
Dalawang araw siyang hindi nagkamalay.
Hindi umalis si Miguel sa kanyang tabi.
Sa kabilang kama ng waiting area, nakaupo rin si Nina kasama ang kanyang ina. Ligtas na ang bata, at nahuli na ang karamihan sa mga kasangkot sa kidnapping network.
Sa ikatlong araw, dahan-dahang dumilat si Mang Selo.
“Miguel…”
Agad hinawakan ng anak ang kanyang kamay.
“Nandito po ako, Tay.”
Tumulo ang luha ng matanda.
“Hindi pala ako naghihintay nang walang dahilan.”
Umiling si Miguel habang humahagulgol.
“Patawad po kung hindi ako nakauwi.”
“Wala kang dapat ipagpatawad. Bata ka noon.”
“Akala ko po kinalimutan n’yo ako.”
Mahinang ngumiti si Mang Selo.
“Anak, halos bawat araw akong pumasok sa gubat.”
Ikinuwento niya kung paano niya pinanatiling buhay ang kabayong si Bruno dahil iyon ang anak ng kabayong madalas sakyan ni Miguel noong bata pa ito. Kaya nang mawala si Miguel, itinuring niya ang mga kabayo bilang huling koneksiyon sa anak.
“Baka kaya sinundan ni Bruno ang bakas ni Nina,” bulong niya. “Parang alam niyang may kailangan tayong hanapin.”
Kinabukasan, muling humina ang kondisyon ng matanda.
Bago pumikit, hiniling niyang ilapit si Miguel.
“Anak, huwag mo nang ubusin ang buhay mo sa paghahanap sa nakaraan. Tulungan mo ang mga batang naghahanap ng daan pauwi.”
Mahigpit na niyakap ni Miguel ang ama.
“Tay, huwag n’yo po akong iwan. Ngayon lang tayo nagkita ulit.”
Tumulo ang luha sa pisngi ni Mang Selo.
“Hindi na ako malungkot. Nakauwi ka na.”
Iyon ang huling sinabi niya.
Tahimik siyang pumanaw habang hawak ang kamay ng anak na dalawampu’t limang taon niyang hinintay.
Sa araw ng libing, dinala ni Miguel si Bruno sa sementeryo. Sa ibabaw ng kabaong ay inilagay niya ang lumang kahoy na kabayo na natagpuan sa kubo.
Hindi napigilan ng buong barangay ang pagluha.
Ang matandang minsang pinaghinalaang may masamang ginagawa sa gubat ay isa palang ama na hindi tumigil sa paghahanap.
Mula noon, itinatag ni Miguel ang Selo Child Search and Rescue Foundation, katuwang ang barangay at mga awtoridad. Si Nina ang unang batang inilagay sa kanilang “safe return wall”—hindi bilang nawawala, kundi bilang batang nakauwi.
At sa gilid ng gubat, nanatiling buhay ang alaala ni Mang Selo sa bawat bakas ng kabayong minsang humantong sa isang himala.
MGA ARAL SA BUHAY
- Huwag agad husgahan ang isang taong may kakaibang gawain. Maaaring ang paulit-ulit niyang ginagawa ay hindi pagtatago ng kasalanan, kundi pagtupad sa pangakong ayaw niyang bitawan.
- Ang pagmamahal ng magulang ay maaaring maghintay nang taon, dekada, at kahit habambuhay. Ang isang tunay na magulang ay hindi basta sumusuko sa anak na nawawala.
- Kapag may batang nawawala o nasa panganib, mahalagang pansinin ang bawat bakas at mabilis na humingi ng tulong sa mga awtoridad. Minsan, isang yapak, piraso ng tela, o direksiyong itinuro ng isang hayop ang maaaring maging daan pauwi.
Kung naantig kayo sa kuwento nina Mang Selo, Miguel, Nina, at Bruno, huwag kalimutang LIKE, SHARE, AT MAG-COMMENT sa comment section. Ibahagi ninyo kung bakit mahalagang huwag agad humusga at huwag mawalan ng pag-asa sa paghahanap sa mga mahal nating nawawala.
