EPISODE 1: ANG BABAENG PALAGING MAY KASAMANG MGA PUSA
Sa isang masikip na barangay sa Maynila, kilala si Aling Mercy bilang babaeng mahilig mag-uwi ng mga ligaw na pusa. Halos gabi-gabi, may bago na naman siyang kuting na dala mula sa palengke, estero, o terminal. Minsan dalawa, minsan tatlo, at kung minsan ay halos isang buong kahon.
Dahil dito, marami sa mga kapitbahay ang naiinis sa kanya.
“Baka nagkakalat lang ng sakit iyan,” reklamo ng isa.
“Ang dami-dami nang pusang gumagala rito,” dagdag naman ng isa.
Pero tahimik lamang si Aling Mercy. Hindi siya palasagot. Kapag may nagrereklamo, nililinis niya agad ang paligid at sinisigurong hindi nakakaabala ang mga alaga niya.
May dahilan kung bakit ganoon siya.
Labindalawang taon na ang nakalipas, nawala ang kanyang anim na taong gulang na anak na si Joy habang naglalaro sa labas ng bahay. Ilang buwan siyang naghanap, nagtanong, at halos hindi natulog. Ngunit walang nakitang malinaw na bakas.
Mula noon, hindi na siya nagkaanak.
At sa bawat ligaw na pusang nakikita niyang gutom at walang inuuwian, parang nakikita niya ang sarili niyang anak—nawawala, takot, at naghihintay ng taong lalapit.
Isang hapon, may isang pusang kulay abo at puti na paulit-ulit bumabalik sa tapat ng bahay ni Aling Mercy. May nakatali sa leeg nitong pulang laso.
“Kanino ka kaya?” bulong niya.
Napansin niyang kakaiba ang pusa. Hindi ito gutom. Hindi rin ito takot sa tao. Sa halip, ilang hakbang itong lumalayo, saka lumilingon sa kanya.
Parang may gustong ipakita.
Sinundan ni Aling Mercy ang pusa hanggang sa dulo ng eskinita. Ngunit bago pa siya makalayo, hinarang siya ng dalawang barangay tanod kasama ang isang pulis.
“Ma’am, marami nang nagrereklamo tungkol sa mga pusang inuuwi ninyo,” sabi ng opisyal. “May nagsabi ring baka may kinukuha kayong alagang hayop ng iba.”
Nagulat si Aling Mercy.
“Hindi po ako nagnanakaw. Mga ligaw po sila.”
Nang makita ng pulis ang pusang may pulang laso, sinabi ng isang babae sa crowd na baka iyon daw ang nawawalang pusa ng anak niya.
Lalong dumami ang tao.
“Baka kaya nawawala ang mga alaga natin dahil kinukuha niya!”
Napahawak si Aling Mercy sa dibdib habang nangingilid ang luha.
Ngunit biglang kumawala ang pusa at tumakbo palabas ng barangay.
Huminto ito sa kanto, lumingon, at malakas na ngumiyaw.
At sa leeg nito, napansin ni Aling Mercy ang maliit na piraso ng telang nakatali sa pulang laso.
Tela iyon mula sa damit ng isang bata.
EPISODE 2: ANG PUSANG AYAW HUMINTO SA PAGTAKBO
Agad na sumunod si Aling Mercy sa pusa. Tinangka siyang pigilan ng pulis, ngunit ipinakita niya ang maliit na tela.
“Sir, pakiusap. Hindi normal ang kilos nito.”
Sinuri ng isang babaeng tanod ang tela. May bahid ng putik at kaunting punit sa gilid.
“Baka galing lang sa basahan,” sabi ng isang tao.
Ngunit umiling si Aling Mercy.
“Kilala ko ang telang iyan. Ganyang-ganyan ang uniform ng elementary school malapit sa tulay.”
May dalawang pulis na nagpasyang sumama. Habang papalayo sila sa barangay, patuloy na tumatakbo ang pusa at paminsan-minsang humihinto upang siguraduhing sumusunod sila.
Dumaan ito sa palengke, tumawid sa isang makipot na kalsada, at nagtuloy sa ilalim ng malaking flyover.
Doon napansin nilang basa ang lupa at maraming kalat na kahon.
Biglang huminto ang pusa sa tabi ng isang drainage canal at nagsimulang ngumiyaw nang malakas.
“May tao ba riyan?” sigaw ng pulis.
Walang sumagot.
Ngunit nang yumuko si Aling Mercy, may nakita siyang maliliit na bakas ng paa sa putik.
Paa ng bata.
Sinundan nila ang bakas hanggang sa ilalim ng tulay. Sa isang madilim na bahagi na natatakpan ng plywood at sako, biglang pumasok ang pusa.
Ilang segundo ang lumipas, may narinig silang mahinang hikbi.
“Anak?” tawag ni Aling Mercy. “Huwag kang matakot. Nandito kami.”
Tahimik pa rin.
Maya-maya, lumabas ang pusa at muling pumasok. Parang kinukumbinsi ang nasa loob.
Dahan-dahang inalis ng pulis ang plywood.
Sa likod nito, nakaupo ang isang batang babae na halos walong taong gulang. Marumi ang mukha, gusot ang buhok, at nakabalot sa lumang kumot. Mahigpit niyang yakap ang sarili habang nanginginig.
Pagkakita kay Aling Mercy, lalo siyang umurong.
“Huwag po,” mahinang sabi niya. “Babalik sila.”
“Sino ang babalik?”
Hindi sumagot ang bata.
Lumapit ang pusang may pulang laso at umupo sa tabi niya. Dahan-dahang hinaplos ito ng bata.
“Si Mingming lang po ang kasama ko,” bulong niya.
Napatingin ang pulis sa bata.
“Ano ang pangalan mo?”
“Ella po.”
Namutla ang isa sa mga opisyal.
Tatlong araw nang nawawala si Ella Ramos, ang walong taong gulang na batang huling nakita sa labas ng paaralan.
Ngunit nang tanungin nila kung bakit siya nagtatago sa ilalim ng tulay, napahagulhol ang bata.
“Tumakas po ako sa bahay na pinagdalhan nila sa akin.”
At pagkatapos ay sinabi niya ang mas nakakakilabot na bahagi.
“May iba pa pong bata roon.”
EPISODE 3: ANG PULANG LASO NA NAGING BAKAS
Agad na dinala si Ella sa ligtas na lugar at tinawagan ang kanyang mga magulang. Nang makita ng ina ang anak, halos mapaluhod ito sa kalsada sa sobrang iyak.
“Anak! Akala ko hindi na kita makikita!”
Mahigpit silang nagyakap habang tahimik na nakaupo ang pusang may pulang laso sa tabi ni Aling Mercy.
Ayon kay Ella, may lalaking lumapit sa kanya sa labas ng paaralan at sinabing inutusan daw ng kanyang ina na sunduin siya. Nang sumama siya, isinakay siya sa van at dinala sa isang lumang bahay malapit sa ilog.
May dalawang bata pa raw siyang nakita roon.
Kinagabihan, nakakita siya ng maliit na bintanang hindi maayos ang kandado. Nakalabas siya at tumakbo hanggang sa ilalim ng tulay. Doon niya nakita ang pusang si Mingming.
“Pinapakain ko po siya ng tinapay,” sabi ng bata. “Tapos nakikita kong umalis siya at bumabalik.”
Ang pulang laso pala ay mula sa buhok ni Ella. Itinali niya iyon sa pusa bilang tanda, umaasang mapapansin ito ng ibang tao.
Hindi niya alam kung susundan ng sinuman.
Si Aling Mercy lamang ang huminto.
Nang tanungin kung nasaan ang bahay, hindi matukoy ni Ella ang eksaktong lugar. Ngunit naalala niya ang isang bagay.
“May malaking billboard po sa labas. May drawing ng lumang bangka.”
Nagsimulang maghanap ang mga pulis sa mga lugar malapit sa ilog. Sinuri nila ang mga lumang warehouse, abandonadong bahay, at dating repair shop.
Habang naghihintay, napansin ni Aling Mercy na may nakasabit sa leeg ni Mingming na maliit na piraso ng metal sa ilalim ng pulang laso.
Tinanggal niya iyon.
Isang lumang dog tag.
May naka-ukit na address.
Nang makita iyon ng pulis, agad nilang tinunton ang lokasyon. Isa itong abandonadong bahay na dating pag-aari ng isang shipping contractor.
Pagdating nila, may nakita silang puting van sa likod.
Agad pinalibutan ng mga pulis ang lugar.
Sa loob, natagpuan ang dalawang batang sinabi ni Ella—parehong buhay ngunit takot na takot.
Nahuli rin ang dalawang lalaki.
Ngunit habang iniimbestigahan ang bahay, may nakita si Aling Mercy sa isang lumang cabinet.
Isang kupas na litrato ng batang babae.
Nakatali sa buhok nito ang pulang laso na kapareho ng kay Ella.
Nang ibaliktad niya ang litrato, parang tumigil ang tibok ng kanyang puso.
May pangalan sa likod.
JOY MERCY SANTOS.
Ang pangalan ng anak niyang labindalawang taon nang nawawala.
EPISODE 4: ANG BAKAS NG ANAK NA MATAGAL NANG NAWALA
Nanginginig ang kamay ni Aling Mercy habang hawak ang litrato. Parang bumalik lahat ng sakit ng labindalawang taong paghahanap.
“Anak ko ito,” umiiyak niyang sabi. “Si Joy ito.”
Agad sinuri ng mga pulis ang iba pang laman ng cabinet. May mga lumang notebooks, listahan ng pangalan, petsa, at larawan ng mga batang matagal nang nawawala.
Nasa isa sa mga pahina ang pangalan ni Joy.
May nakasulat sa tabi:
Transferred to Quezon Province — 2014
Napahagulgol si Aling Mercy.
“Buhay siya noon.”
Sa interrogation, inamin ng isa sa mga nahuling lalaki na matagal nang ginagamit ang bahay bilang pansamantalang taguan. Ang grupo ay konektado sa ilang dating operator na kumukuha ng mga batang walang bantay.
Hindi nila kilala ang lahat ng batang dumaan doon dahil marami sa mga lumang kasabwat ang matagal nang naglaho.
Ngunit may isang pangalan sa records na maaaring makapagsabi kung saan napunta si Joy.
Isang babaeng tinatawag na “Tita Cora,” na dating namamahala sa shelter sa Quezon.
Agad nagtungo ang mga awtoridad roon kasama si Aling Mercy.
Sa isang maliit na barangay, natagpuan nila ang matandang si Corazon de Vera. Nang makita nito ang litrato ni Joy, napaluha agad ito.
“Si Lia,” sabi niya.
“Hindi Lia ang pangalan niya,” umiiyak na sagot ni Aling Mercy. “Anak ko siya. Joy ang pangalan niya.”
Ipinaliwanag ni Corazon na dinala sa kanya si Joy noong bata pa. Sinabi ng mga lalaking nagdala na ulila raw ito at walang kamag-anak. Dahil takot at halos hindi nagsasalita, tinawag niya itong Lia.
Lumaki raw itong mabait, masipag, at mahilig sa mga pusa.
Nang marinig iyon, lalo pang naiyak si Aling Mercy. Bata pa lamang si Joy ay mahilig na itong magpakain ng ligaw na pusa.
“Nasaan po siya ngayon?” tanong niya.
Napayuko si Corazon.
“Umalis siya rito anim na taon na ang nakalipas.”
Nawala ulit ang hininga ni Aling Mercy.
Ngunit mabilis na nagpatuloy ang matanda.
“Hindi siya nawala. Nagtrabaho siya bilang volunteer sa isang animal rescue shelter sa kabilang bayan.”
Agad silang nagtungo roon.
Pagdating, sinabi ng caretaker na kilala nila ang pangalang Lia.
Ngunit may masakit silang balitang ibinigay.
Pumanaw ito dalawang taon na ang nakalipas dahil sa malubhang sakit.
Iniwan nito ang isang kahon ng gamit at sulat para sa “nanay na hindi ko maalala pero alam kong naghanap sa akin.”
Nang marinig iyon, tuluyang napaluhod si Aling Mercy.
Natagpuan niya ang kanyang anak.
Pero muli na namang huli.
EPISODE 5: ANG PUSANG NAG-UWI SA ISANG INA SA KATOTOHANAN
Sa maliit na rescue shelter, binuksan ni Aling Mercy ang kahong iniwan ni Joy. Nasa loob ang ilang litrato, lumang kwaderno, at maraming pulang laso.
Isa sa mga pahina ng notebook ay may sulat-kamay:
“Hindi ko maalala nang malinaw ang nanay ko, pero sa panaginip ko, may babaeng yakap-yakap ang mga pusa habang tinatawag ako. Sana balang araw makita niya ako.”
Hindi na kinaya ni Aling Mercy. Niyakap niya ang notebook sa dibdib at humagulgol.
Sa huling liham, nakasulat:
“Ma, kung mahanap mo ako nang huli na, huwag mong isipin na wala akong naging pamilya. Maraming mabubuting tao ang nag-alaga sa akin. At marami ring pusa ang naging kasama ko kapag natatakot ako. Siguro kaya mahal ko sila dahil pakiramdam ko, hinahanap din nila ang tahanan nila.”
Sa labas ng shelter, tahimik na nakaupo si Mingming—ang pusang may pulang laso na nagdala sa kanila sa lahat ng bakas.
Parang hindi kapani-paniwala na isang ligaw na pusa ang naging tulay mula kay Ella patungo sa pinakamasakit ngunit pinakahihintay na katotohanan ng isang ina.
Dinala ni Aling Mercy ang mga labi ni Joy pabalik sa kanilang barangay. Sa libing, inilagay niya sa ibabaw ng kabaong ang pulang laso at maliit na laruan ng pusa na paborito ng anak noong bata pa.
“Anak,” bulong niya, “hindi man kita nayakap nang buhay, nakauwi ka rin sa akin.”
Mula noon, hindi na pinagtawanan ng mga kapitbahay ang mga pusang inuuwi ni Aling Mercy. Sa halip, tumulong ang barangay upang gawing maayos na animal rescue at child alert center ang maliit niyang tahanan.
Tinawag nila itong Joy’s Red Ribbon Rescue Home.
Ang bawat pusang napupulot ay chine-check kung may collar, tag, o anumang bakas na maaaring may koneksiyon sa nawawalang tao. Nakipagtulungan din sila sa mga paaralan at awtoridad para sa mabilis na pagreport ng mga batang nawawala o nakikitang nagtatago sa lansangan.
Si Ella ay madalas bumisita kay Aling Mercy. Siya ang nag-aalaga kay Mingming tuwing may sakit ito.
Isang araw, tinanong niya:
“Tita Mercy, bakit n’yo pa rin po inuuwi ang mga ligaw na pusa?”
Ngumiti ang babae kahit nangingilid ang luha.
“Dahil baka katulad natin sila, anak. Baka naghahanap lang din sila ng daan pauwi.”
MGA ARAL SA BUHAY
- Huwag agad husgahan ang kakaibang kabutihan ng ibang tao. Maaaring ang ginagawa nilang hindi natin nauunawaan ay bunga ng sugat, pagmamahal, at pag-asang matagal nilang dinadala.
- Huwag balewalain ang kilos ng isang bata o hayop na tila may gustong ipahiwatig. Minsan, ang pinakamahinang senyales ang maaaring maging unang bakas patungo sa isang buhay na nangangailangan ng tulong.
- Ang pagkawala ng isang mahal sa buhay ay hindi nangangahulugang dapat tumigil ang kabutihan. Maaaring ang sakit natin mismo ang maging dahilan upang makapagligtas tayo ng ibang tao.
Kung naantig kayo sa kuwento nina Aling Mercy, Joy, Ella, at Mingming, huwag kalimutang LIKE, SHARE, AT MAG-COMMENT sa comment section. Ibahagi ninyo kung bakit mahalagang makinig at tumingin nang mabuti bago humusga sa isang taong may kakaibang paraan ng pagtulong.
