EPISODE 1: ANG MATANDANG TAGA-AYOS NG MGA SIRANG RELO
Sa isang masikip na eskinita malapit sa lumang palengke nakatayo ang maliit na puwesto ni Mang Arturo. Punô iyon ng mga relong kupas, kalawangin, at matagal nang hindi tumitiktak. May mga wristwatch na basag ang salamin, alarm clock na nawalan ng kamay, at pocket watch na halos hindi na mabuksan.
Araw-araw, nangongolekta siya ng mga sirang relong itinatapon ng mga tao. Kapag may nasisira sa isang bahay, kusang-loob niyang kinukuha at sinusubukang ayusin kahit walang bayad.
Dahil dito, marami ang naghinala sa kanya.
“Bakit kailangan niyang ipunin lahat?” tanong ng isang tindera. “Baka galing sa nakaw ang mga iyan.”
Lalong tumindi ang pagdududa nang mawala ang sampung taong gulang na si Nico Ramos. Huling nakita ang bata sa tapat ng puwesto ni Mang Arturo, hawak ang maliit na pulang relo na regalo ng kanyang ina.
Tatlong araw nang walang balita tungkol kay Nico. Halos hindi na makatulog ang kanyang inang si Lorna, habang araw-araw namang iniikot ng mga pulis ang buong barangay.
Isang hapon, may batang nagsabing nakita raw niyang kinausap ni Mang Arturo si Nico bago ito mawala.
Agad nagtungo sa puwesto ang mga pulis.
“Sumama kayo sa amin,” mariing utos ni Lieutenant Ramos. “May mga tanong kami tungkol sa batang nawawala.”
“Wala po akong sinaktan,” nanginginig na sagot ng matanda.
Binuksan ng mga pulis ang mga kahon sa kanyang puwesto. Dose-dosenang relo ang kanilang nakita—lahat ay may maliliit na papel na nakadikit sa likod. Nakasulat ang pangalan ng may-ari, lugar kung saan natagpuan, at oras kung kailan tumigil.
“Bakit mo tinatala ang lahat ng ito?” tanong ng pulis.
Hindi sumagot si Mang Arturo. Sa halip, hinanap niya ang isang kahong nakatago sa ilalim ng mesa.
Nasa loob ang pulang relo ni Nico.
Napahawak sa bibig ang ina ng bata.
“Iyan ang suot ng anak ko noong mawala siya!”
Agad pinosasan ang matanda.
Ngunit bago siya maisakay, napansin ng isang pulis na hindi lamang ang relo ni Nico ang tumigil sa parehong oras.
Labingpitong relong natagpuan sa iba’t ibang bahagi ng barangay ang sabay-sabay na huminto sa 4:17 ng hapon.
At ayon sa CCTV, iyon din ang eksaktong minutong biglang nawala si Nico.
EPISODE 2: ANG ORAS NA NAKAUkit SA LAHAT NG RELO
Dinala si Mang Arturo sa barangay hall kasama ang mga kahon ng sirang relo. Sa isang mahabang mesa, isa-isang inilatag ng mga pulis ang mga ito. Iba-iba ang modelo, laki, at pinanggalingan, ngunit pare-parehong nakatigil ang mga kamay sa 4:17.
“Hindi ito maaaring nagkataon lamang,” sabi ni Lieutenant Ramos.
Tahimik na nakaupo si Mang Arturo, nakayuko at mahigpit na hawak ang sarili niyang lumang pocket watch.
“Sabihin mo kung ano ang ginawa mo sa bata,” galit na sigaw ng isang residente.
Napaluha ang matanda.
“Hindi ko po kinuha si Nico. Siya po ang lumapit sa akin.”
Ayon kay Mang Arturo, dumating si Nico sa kanyang puwesto noong hapon ng pagkawala nito. Sira ang pulang relo ng bata at nakiusap itong ayusin iyon bago umuwi.
Habang binubuksan niya ang relo, may napansin siyang kakaibang manipis na metal chip sa loob. Hindi iyon bahagi ng mekanismo. Parang maliit na tracking device.
Bago niya maitanong kung saan nakuha ng bata ang relo, may dumating na puting van. Biglang namutla si Nico.
“Lolo Arturo, huwag n’yo pong ibigay sa kanila ang relo,” bulong ng bata. “Sabi ni Mama, kapag nakita ko ulit ang van na iyon, tumakbo ako.”
Sinubukan ni Mang Arturo na itago ang bata sa likod ng kanyang puwesto, ngunit bumaba ang dalawang lalaki mula sa van. Isa sa kanila ang nagpanggap na tiyuhin ni Nico at marahas itong hinila.
Humingi ng tulong ang matanda, ngunit walang nakialam. Ang iba ay inakalang eksena lamang iyon ng kamag-anak na nagagalit sa bata.
“Bakit hindi ka agad nagsumbong?” tanong ni Lorna.
Napayuko si Mang Arturo.
“Sinubukan ko po. Pero bago ako makarating sa pulisya, may humampas sa likod ng ulo ko. Nang magising ako, wala na ang bata at sira na ang mga relong malapit sa puwesto.”
Napansin niyang sabay-sabay tumigil ang lahat ng relo sa oras ng pagkawala. Kaya mula noon, kinokolekta niya ang iba pang relong nasira sa paligid upang hanapin ang pattern.
Sinuri ng isang technician ang mga relo. Lumabas na hindi simpleng mekanikal na sira ang dahilan. Lahat ay tinamaan ng malakas na electromagnetic pulse mula sa isang portable device.
“May gumamit ng signal jammer sa lugar,” sabi nito. “Maaaring para patayin ang CCTV, cellphone, at tracking signals.”
Namutla ang mga pulis.
Sa loob ng pulang relo ni Nico ay nakita rin nila ang bahagyang gumaganang tracker.
At ang huling lokasyong naitala nito ay isang abandonadong pagawaan ng orasan sa kabilang bayan.
EPISODE 3: ANG LIHIM NG PULANG RELO
Agad nagtungo ang mga pulis sa abandonadong pagawaan. Sumama si Mang Arturo dahil kabisado niya ang lumang gusali. Doon pala siya nagtrabaho bilang watchmaker noong bata pa siya.
“Matagal nang sarado ang lugar na ito,” sabi niya. “Pero may lihim na basement sa ilalim ng repair room.”
Pagdating nila, walang tao sa unang palapag. Nagkalat lamang ang mga lumang makina, sirang kahon, at mga piyesa ng relo. Ngunit sa sahig ay may nakita silang sariwang bakas ng sapatos ng bata.
May nakita rin silang maliliit na papel na nakasingit sa pagitan ng mga gears.
Mga sulat iyon ni Nico.
“Ma, nandito po ako sa lugar na maraming relo.”
“May iba pong bata rito.”
“Kapag narinig ninyo ang malaking kampana, nasa ilalim po kami.”
Niyakap ni Lorna ang mga papel habang humahagulgol.
“Buhay ang anak ko.”
Habang hinahanap nila ang pasukan sa basement, ipinaliwanag ni Mang Arturo kung bakit pamilyar sa kanya ang electromagnetic device. Dati iyong ginagamit sa pagawaan upang subukan ang tibay ng ilang industrial clocks. Ngunit ilang taon na ang nakalipas, ninakaw ang prototype kasama ng mga plano.
Ang pinaghinalaang nagnakaw ay ang dating may-ari ng pagawaan—si Roberto Valdez.
Kilala ngayon si Valdez bilang may-ari ng security technology company na nagsu-supply ng CCTV at tracking devices sa mga paaralan at establisimyento. Ngunit ayon sa mga dokumentong natagpuan sa gusali, ginagamit niya ang mga device upang subaybayan ang mga batang napipili ng kanyang sindikato.
Ang pulang relo ni Nico ay isa sa mga prototype tracker na palihim na ipinamimigay sa mga bata sa isang promotional event.
Biglang tumunog ang malaking orasan sa dingding.
Apat na mahihinang kampana, isang malakas, at pitong sunod-sunod na katok.
4-1-7.
Napatingin si Mang Arturo sa sahig.
“Hindi iyan oras,” sabi niya. “Code iyan para sa basement room number.”
Natagpuan nila ang nakatagong pinto sa ilalim ng lumang workbench. Ngunit bago nila mabuksan, may mga lalaking lumitaw mula sa likuran.
Nagsimula ang habulan sa loob ng gusali.
Habang tinutugis ng mga pulis ang mga suspek, mabilis na binuksan ni Mang Arturo ang mekanikal na lock gamit ang piyesa ng pocket watch.
Sa loob ng basement ay naroon ang apat na batang nakagapos.
Ngunit wala si Nico.
Sa pader ay may bagong sulat:
“Dinala nila ako sa tore ng lumang simbahan. Lolo Arturo, alam kong mababasa ninyo ang oras.”
EPISODE 4: ANG HULING ORAS SA TORE
Tumakbo ang mga pulis patungo sa abandonadong simbahan sa dulo ng bayan. Habang nasa sasakyan, pinag-aralan ni Mang Arturo ang mensahe ni Nico.
“Alam niyang mahilig ako sa lumang orasan,” sabi niya. “Hindi lamang lokasyon ang iniwan niya. May babala rin.”
Sa likod ng sulat ay may guhit ng dalawang kamay ng orasan—isa sa alas-sais at isa sa alas-dose.
“Ibig sabihin, may mangyayari pagsapit ng alas-sais,” sabi ng matanda.
Alas-singko y medya na.
Pagdating nila sa simbahan, nakita nila ang puting van sa likuran. Tahimik ang paligid, ngunit gumagalaw ang malaking orasan sa tore kahit ilang dekada na itong sira.
Pumasok ang mga pulis. Sa itaas, natagpuan nila si Nico na nakatali sa tabi ng mekanismo ng kampana. Hawak siya ni Roberto Valdez, na may detonator sa kamay.
“Lumayo kayo!” sigaw nito. “Kapag tumunog ang kampana ng alas-sais, sasabog ang buong tore.”
Ayon kay Valdez, gusto niyang burahin ang lahat ng ebidensiya at palabasing namatay si Nico sa aksidente. Ang tracker sa relo ang tanging bagay na direktang nag-uugnay sa kanya sa mga pagdukot.
Habang nakikipag-usap ang mga pulis, napansin ni Mang Arturo ang mekanismo ng lumang orasan. Ang detonator ay nakakabit sa bawat ikot ng malaking gear.
“May paraan po akong pigilan iyan,” bulong niya sa lieutenant.
Ngunit kailangan niyang lumapit sa mekanismo.
Dahan-dahan siyang umakyat sa makitid na hagdan.
“Lolo Arturo, huwag po!” sigaw ni Nico.
“Tandaan mo ang sinabi ko sa’yo,” sagot ng matanda. “Kapag nasira ang relo, hindi ibig sabihin tapos na ang oras. Minsan, kailangan lang may mag-ayos.”
Sa eksaktong sandaling tumunog ang unang kampana, ipinasok ni Mang Arturo ang sariling pocket watch sa pagitan ng gears. Nabara ang mekanismo.
Nagalit si Valdez at tinangka siyang barilin, ngunit mabilis kumilos ang mga pulis at dinakip ito.
Nailigtas si Nico.
Ngunit nang huminto ang gears, bumigay ang mabigat na bahagi ng mekanismo at tumama sa dibdib ni Mang Arturo.
Bumagsak siya sa sahig.
Lumapit si Nico at niyakap ang matanda.
“Lolo, gising po. Nailigtas n’yo na ako.”
Mahina siyang ngumiti.
“Hindi ko nailigtas ang sarili kong apo noon,” bulong niya. “Pero ikaw… nakauwi ka.”
Doon lamang nalaman ng lahat na ang apo ni Mang Arturo ay isa rin sa mga batang nawala maraming taon na ang nakalipas.
At ang paghahanap sa mga sirang relo ang paraan niya upang hindi tuluyang tumigil ang pag-asa.
EPISODE 5: ANG RELONG HINDI NA MULING TUMIKTAK
Dinala si Mang Arturo sa ospital, ngunit malubha ang pinsala sa kanyang dibdib. Sa loob ng ilang oras, nanatili si Nico at ang ina nito sa kanyang tabi.
Hawak ng bata ang lumang pocket watch na ginamit ng matanda upang pigilan ang pagsabog. Basag na ang salamin at nakatigil ang mga kamay sa 5:59—isang minuto bago sana tumunog ang huling kampana.
“Lolo,” sabi ni Nico, “ipapaayos ko po ito kapag gumaling kayo.”
Ngumiti si Mang Arturo.
“Huwag mo nang ayusin.”
“Bakit po?”
“Hayaan mong manatili sa oras na nailigtas ka.”
Ikinuwento ng matanda na ang apo niyang si Paolo ay nawala labindalawang taon na ang nakalipas. Huli itong nakitang may suot ding relong regalo niya. Nang matagpuan ang relo, tumigil ito sa eksaktong oras ng pagkawala.
Mula noon, kinokolekta niya ang lahat ng sirang relo na maaaring may kaugnayan sa mga nawawalang bata. Umaasa siyang balang araw, may isang oras na magsasabi kung saan hahanapin ang apo.
Hindi niya natagpuan si Paolo.
Ngunit dahil sa ginawa niya, nailigtas si Nico at tatlo pang bata.
Kinagabihan, humina ang tibok ng puso ni Mang Arturo.
“Lolo, huwag po kayong matulog,” umiiyak na sabi ni Nico. “Marami pa tayong relong aayusin.”
Hinawakan ng matanda ang maliit niyang kamay.
“Ang pinakamahalagang oras… ay iyong ibinibigay natin sa taong nangangailangan.”
Pagkatapos ay marahan niyang ipinikit ang mga mata.
Tumigil ang monitor.
At sa tabi ng kama, sabay na tumigil ang lumang pocket watch na hawak ni Nico—sa pagkakataong ito, hindi dahil sa electromagnetic pulse o sirang mekanismo, kundi dahil wala na ang kamay na marunong magbigay-buhay rito.
Sa libing, inilagay sa tabi ng kabaong ang dose-dosenang relong kanyang inipon. Bawat isa ay may pangalan ng taong minsang hinanap niya.
Si Nico ang naglagay ng pocket watch sa ibabaw ng dibdib ng matanda.
“Hindi po kayo nabigo,” bulong niya. “Hindi n’yo man natagpuan si Paolo, naging lolo po kayo ng lahat ng batang iniligtas ninyo.”
Nahatulan si Valdez at nabuwag ang sindikatong sangkot sa pagdukot. Sa lumang puwesto ni Mang Arturo ay itinayo ang Oras ng Pag-asa Center, isang help desk para sa mga pamilya ng nawawalang bata.
Sa dingding ay nakasabit ang relong nakatigil sa 5:59.
Sa ilalim nito ay nakasulat:
“ANG ISANG MINUTONG PAKIKIALAM AY MAAARING MAGLIGTAS NG BUONG BUHAY.”
Huwag husgahan ang taong tahimik, kakaiba, o laging may iniipong bagay. Maaaring ang mga ginagawa niyang hindi natin nauunawaan ay bunga ng pagkawala, pagmamahal, at pag-asang ayaw niyang bitawan.
Ang oras ng pagkawala ay hindi lamang detalye sa isang kaso. Maaari itong maging susi upang matukoy ang katotohanan at mailigtas ang buhay.
At habang may oras pa, makinig, kumilos, at magmalasakit. Dahil kapag tumigil na ang pagkakataon, may mga sandaling hindi na kayang ibalik o ayusin ng kahit pinakamagaling na tagagawa ng relo.
Kung naantig kayo sa kuwento nina Mang Arturo at Nico, LIKE, SHARE, AT MAG-COMMENT sa comment section: “ANG BAWAT MINUTO NG PAGMAMALASAKIT AY MAAARING MAGLIGTAS NG BUHAY.”
