EPISODE 1
“KUYA, HUWAG PO NINYONG TABUNAN IYAN! HINDI PO IYAN ORDINARYONG PUTIK! MAY NAKATAGO PO SA ILALIM!”
Halos mawalan ng boses ang sampung taong gulang na si Nico habang desperadong hinihila ang uniporme ng isang rescuer sa gitna ng malakas na ulan. Basang-basa ang kanyang kupas na pulang damit, puno ng putik ang kanyang mukha, at nanginginig ang kanyang mga kamay habang itinuturo ang isang malaking hukay sa gilid ng kalsada.
“Bata, lumayo ka muna! Delikado rito!” sigaw ng isang rescuer na nagngangalang Arnel.
Ngunit sa halip na umatras, lumuhod si Nico sa maputik na lupa at inilapit ang kanyang tainga sa isang nakalitaw na bahagi ng lumang tubo.
“Kuya, pakinggan n’yo po! May kumakatok po sa ilalim!”
Si Nico ay isang batang namumulot ng plastik, bote, at bakal sa mga lansangan ng Bulacan. Sa murang edad, natutuhan na niyang tumulong sa kanyang inang si Aling Teresa, isang tatlumpu’t walong taong gulang na babaeng naglalako ng kakanin upang buhayin silang mag-ina.
Matagal nang pumanaw ang kanyang ama, kaya madalas siyang sumama sa ina pagkatapos ng klase upang mamulot ng mga recyclable materials na maaari nilang ibenta sa junk shop.
Sa kabila ng kanilang kahirapan, hindi kailanman nawalan ng pangarap si Nico. Gusto niyang maging engineer upang balang-araw ay makapagpatayo ng isang matibay na bahay para sa kanyang ina, dahil ang kanilang maliit na tirahan ay palaging pinapasok ng tubig tuwing bumabaha.
Ngunit nang araw na iyon, isang malakas na bagyo ang nagdulot ng matinding pagbaha sa kanilang barangay. Gumuho ang isang bahagi ng kalsada matapos tangayin ng rumaragasang tubig ang lupa sa ilalim nito.
Agad na rumesponde ang mga tauhan ng barangay disaster response team upang tiyaking walang taong nasaktan.
Habang naghuhukay ang mga rescuer upang makita ang lawak ng pinsala, biglang dumating si Nico na halos hindi makahinga sa pagtakbo.
“Kuya, may tao po riyan! Narinig ko po!”
Napailing ang isang manggagawang tumutulong sa paghuhukay.
“Baka mga batong gumugulong lang sa tubo ang naririnig mo, bata.”
Ngunit hindi sumuko si Nico.
Napansin kasi niyang may nakasabit na maliit na piraso ng kulay-dilaw na tela sa sirang bakal na nakausli mula sa hukay.
At nang makita niya iyon, biglang bumilis ang tibok ng kanyang puso.
Dahil pamilyar sa kanya ang telang iyon.
Ganitong-ganyan ang tela ng lumang bag na palaging dala ng kanyang ina kapag nagtitinda ng kakanin.
“Kuya, baka po si Mama ang nasa ilalim!” umiiyak niyang sigaw.
Biglang napatingin si Arnel sa bata.
Agad niyang pinahinto ang paghuhukay at pinatahimik ang lahat.
“Sandali! Walang gagalaw!”
Lumuhod ang rescuer at inilapit ang kanyang tainga sa nakalitaw na tubo.
Sa loob ng ilang segundo, tanging patak ng ulan ang maririnig.
Hanggang sa biglang may tumunog mula sa ilalim.
TOK… TOK… TOK…
Nagkatinginan ang mga rescuer.
Kumuha si Arnel ng maliit na bakal at marahang kumatok sa tubo.
“Kung may tao riyan, kumatok kayo ulit!”
Lumipas ang ilang segundo.
Pagkatapos ay may sumagot.
TOK… TOK…
Biglang nanlamig ang buong katawan ni Arnel.
Dahil malinaw na hindi iyon tunog ng gumugulong na bato.
May buhay na taong nakulong sa ilalim ng gumuhong kalsada.
At nang muling makinig ang rescuer, may narinig silang napakahinang tinig.
“Tulong… may bata… rito…”
EPISODE 2
Agad na ipinatawag ni Arnel ang karagdagang rescue personnel at mga kagamitang kailangan upang ligtas na mabuksan ang gumuhong bahagi ng kalsada. Habang patuloy ang pagbuhos ng ulan, maingat nilang sinuri ang malaking konkretong slab na tumabon sa lumang drainage culvert.
Hindi maaaring basta ito basagin dahil posibleng lalo pang gumuho ang lupa at madaganan ang mga taong nasa ilalim.
Samantala, tahimik na nakaupo si Nico sa gilid ng rescue vehicle habang mahigpit na yakap ang maliit na bag ng kanyang ina na natagpuan malapit sa hukay.
“Kuya Arnel, mabubuhay pa po ba si Mama?” nanginginig niyang tanong.
Lumapit ang rescuer at hinawakan ang kanyang balikat.
“Ginagawa namin ang lahat, Nico. Pero kailangan mong maging matapang para sa mama mo.”
Makalipas ang halos isang oras ng masusing operasyon, nagawa ng rescue team na alisin ang ilang malalaking tipak ng semento at mabuksan ang bahagi ng nakatagong espasyo.
Nang itapat ni Arnel ang flashlight sa loob, halos hindi siya makapaniwala sa kanyang nakita.
May isang babaeng nakahiga sa makitid na bahagi ng culvert, habang mahigpit na yakap ang isang maliit na batang babae.
Ang babae ay si Aling Teresa.
Ngunit ang batang kasama niya ay hindi kilala ng mga rescuer.
Agad nilang inilabas ang dalawa at isinailalim sa pangangalaga ng medical team.
Nang makita ni Nico ang kanyang ina, halos mapatid ang kanyang boses.
“MAMA! MAMA, GISING PO!”
Hindi agad dumilat si Teresa. Nanginginig ito sa lamig at halos wala nang lakas.
Ngunit nang marinig niya ang tinig ng anak, dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga mata.
“Nico… anak… ligtas ka…”
Mahigpit na hinawakan ng bata ang kamay ng ina.
“Ma, akala ko po hindi na kita makikita!”
Habang inaasikaso ng mga rescuer ang dalawa, unti-unting nabunyag ang tunay na nangyari.
Bago gumuho ang kalsada, may narinig palang batang umiiyak mula sa isang lumang drainage opening. Isa itong anim na taong gulang na batang babae na nagngangalang Sofia, na naanod ng baha patungo sa mababang bahagi ng kanal.
Nakita ito ni Teresa habang pauwi mula sa pagtitinda.
Sa halip na ipagwalang-bahala ang paghingi ng tulong, agad siyang lumapit at pumasok sa mababang bahagi ng kanal upang hilahin ang bata papunta sa isang tuyong espasyo.
Ngunit bago sila makalabas, biglang gumuho ang bahagi ng kalsada at natabunan ang kanilang dinaanan.
Sa loob ng halos tatlong oras, niyakap ni Teresa ang batang si Sofia upang hindi ito masyadong ginawin. Paulit-ulit siyang kumakatok sa bakal na tubo gamit ang isang maliit na bato, umaasang may makakarinig sa kanila.
At ang batang muntik nang hindi marinig ng mga rescuer ang siyang nakatuklas ng kanilang kinaroroonan.
Kinagabihan, dinala ang dalawa sa ospital. Mabuti na lamang at bagama’t nagtamo ng mga sugat at matinding panghihina, kapwa sila nakaligtas.
Ngunit ang pinakanakapagpaiyak sa mga taong naroon ay ang pagdating ng ina ni Sofia.
Siya si Aling Linda, isang babaeng may maliit na tindahan malapit sa palengke.
Nang makita ang anak na ligtas na nakahiga sa kama, agad niya itong niyakap.
“Sofia! Anak ko! Akala ko nawala ka na!”
Pagkatapos ay lumapit siya kay Teresa.
“Aling Teresa, hindi ko alam kung paano ko kayo pasasalamatan.”
Ngunit hindi lamang pasasalamat ang dahilan ng kanyang pagluha.
Dahil ilang araw bago ang trahedya, siya mismo ang nagtaboy kay Nico sa harap ng kanyang tindahan dahil sa pangangalakal nito ng basura.
“Lumayo ka rito! Baka madumihan mo ang harapan ng tindahan ko!” ang masasakit na salitang sinabi niya noon.
Ngayon, ang batang kanyang ipinahiya ang naging dahilan upang mailigtas ang kanyang sariling anak.
Dahan-dahang lumuhod si Linda sa harap ni Nico.
“Anak, patawarin mo ako sa ginawa ko sa iyo. Hindi ko alam kung gaano kabuti ang puso ninyo ng mama mo.”
Napayuko si Nico.
“Okay lang po, Tita. Basta po ligtas si Sofia.”
Hindi na napigilan ni Linda ang pagluha.
Makalipas ang ilang linggo, tuluyan nang nakauwi sina Teresa at Sofia mula sa ospital.
Sa tulong ng barangay at mga social worker, nakatanggap ang mag-ina ng suporta upang hindi na kailangang maghanapbuhay ni Nico sa mapanganib na kalsada pagkatapos ng klase.
Samantala, ipinagpatuloy ang pagsusuri sa nasirang drainage upang maiwasang maulit ang parehong aksidente.
Isang hapon, habang naghahanda si Teresa ng kakanin sa kanilang maliit na kusina, lumapit si Nico at tahimik na yumakap sa kanyang likuran.
“Ma, kapag engineer na po ako, gagawa ako ng mga kanal na hindi basta guguho.”
Napangiti si Teresa habang hinahaplos ang buhok ng anak.
“Alam kong kaya mo iyan, anak.”
“Pero Ma, may isa pa po akong pangarap.”
“Ano iyon?”
“Gusto ko pong magkaroon tayo ng bahay na hindi na kailangang lagyan ng timba kapag umuulan. Para hindi na kayo matakot tuwing may bagyo.”
Hindi agad nakasagot si Teresa.
Mahigpit na lamang niyang niyakap ang anak.
Sa labas, nagsisimula na namang pumatak ang mahinang ulan.
Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi na takot ang unang naramdaman ni Nico habang pinakikinggan ang tunog nito sa kanilang bubong.
Sa halip, naalala niya ang tatlong katok mula sa ilalim ng gumuhong kalsada.
Tatlong katok na naging simula ng kanilang pangalawang pagkakataon.
At sa tabi ng kanilang lumang bintana, maingat niyang isinabit ang maliit na dilaw na bag ng kanyang ina—ang bagay na minsang naging palatandaan upang matagpuan niya ang taong pinakamamahal niya sa buong mundo.
