EPISODE 1: ANG MUSIC BOX NA MATAGAL NANG NAKATAGO
“MA, PAKIUSAP, HUWAG NINYONG BUKSAN IYAN! HINDI KO PA KAYANG MAKITA ANG MGA GAMIT NI ISABEL!”
Nanginginig ang boses ni Veronica habang mahigpit na hawak ang isang maliit na music box na yari sa kahoy. Sa edad na limampu’t dalawang taon, hindi niya inakalang ang simpleng pagbabalik sa kanilang lumang bahay sa Laguna ang muling magbubukas ng sugat na halos dalawampung taon niyang pilit na kinalilimutan. Sa likuran niya ay nakatayo ang kanyang walumpung taong gulang na inang si Aling Corazon, tahimik na nagpupunas ng luha habang pinagmamasdan ang anak.
Si Veronica ay isang matagumpay na nurse na mahigit dalawampung taon nang nagtatrabaho sa Canada. Mula sa pagiging ordinaryong caregiver, naging registered nurse siya at kalaunan ay nakapagtayo ng maliit na home healthcare business. Dahil sa kanyang kasipagan, nakapag-ipon siya ng milyun-milyong piso, nakabili ng magandang bahay sa ibang bansa, at nakapagbigay ng komportableng buhay sa kanyang pamilya.
Ngunit sa likod ng kanyang tagumpay ay isang napakasakit na nakaraan na hindi kayang burahin ng anumang halaga ng pera.
Labingpitong taon na ang nakalipas, iniwan niya sa pangangalaga ng kanyang ina ang walong taong gulang niyang anak na si Isabel. Bilang isang single mother, wala siyang ibang hangarin kundi mabigyan ng magandang kinabukasan ang bata. Nangako siyang uuwi pagkaraan ng ilang taon, ngunit dahil sa trabaho at mga gastusin, paulit-ulit na naipagpaliban ang kanyang pagbabalik.
Tuwing tatawag siya, palaging masayang sumasagot si Isabel.
“Mama, kailan ka po uuwi? May ipapakita po akong surprise sa inyo!”
“Malapit na, anak. Mag-ipon lang muna si Mama para makabili tayo ng sarili nating bahay.”
Ngunit nang maglabintatlong taong gulang si Isabel, isang malagim na aksidente ang nangyari habang pauwi ito mula sa paaralan. Nasagasaan ang bata ng isang rumaragasang sasakyan at hindi na ito naisalba sa ospital.
Nang matanggap ni Veronica ang balita sa Canada, halos gumuho ang kanyang buong mundo. Umuwi siya para sa libing, ngunit hindi niya nagawang pumasok sa dating silid ng anak. Pagkatapos ng ilang linggo, bumalik siya sa ibang bansa at ibinuhos ang lahat ng kanyang oras sa pagtatrabaho.
Makalipas ang labindalawang taon, nagpasya siyang tuluyan nang umuwi sa Pilipinas upang makasama ang tumatandang ina.
Habang nililinis nila ang lumang bahay, natagpuan niya ang music box sa ibabaw ng isang antigong aparador. Pamilyar ang maliliit na bulaklak na nakaukit dito, ngunit hindi niya maalalang nakita na niya ito noon.
“Ma, kanino po ito?” nanginginig niyang tanong.
Napahawak sa dibdib si Aling Corazon.
“Anak, iyan ang regalong inihanda ni Isabel para sa iyo noong huling kaarawan mo.”
Dahan-dahang binuksan ni Veronica ang music box. Tumunog ang isang malumanay na himig habang umiikot ang maliit na ballerina sa loob.
Ngunit nang mapansin niya ang nakatagong bahagi sa ilalim, biglang nanlamig ang kanyang mga kamay.
May isang maliit na sobre roon na may nakasulat na:
“PARA KAY MAMA, KAPAG NAKAUWI NA SIYA.”
At sa likod nito ay may isang petsang tatlong araw bago ang aksidenteng kumitil sa buhay ng kanyang anak.
EPISODE 2: ANG HULING REGALO NG ISANG ANAK
Hindi makapagsalita si Veronica habang dahan-dahang binubuksan ang naninilaw na sobre. Sa loob nito ay may ilang maliliit na larawan, isang lumang resibo, at isang liham na nakasulat sa makulay na papel. Kilalang-kilala niya ang sulat-kamay ng kanyang anak dahil iyon din ang nakikita niya noon sa mga birthday card na ipinapadala ni Isabel.
Nanginginig niyang binasa ang unang pangungusap.
“Dear Mama, happy birthday po! Pasensya na kung ito lang ang kaya kong regalo sa inyo. Inipon ko po ang baon ko para mabili ang music box na ito kasi sabi ni Lola, mahilig daw kayong makinig ng ganitong tugtog noong bata pa kayo.”
Tuluyang napaluha si Veronica.
Ipinagpatuloy niya ang pagbabasa habang tahimik na nakatayo sa kanyang likuran si Aling Corazon.
“Mama, alam ko pong pagod kayo palagi sa pagtatrabaho. Minsan po, nalulungkot ako kapag wala kayo sa birthday ko o sa school program. Pero hindi po ako galit. Sabi ni Lola, lahat ng ginagawa ninyo ay para sa akin. Kapag naging nurse na rin po ako, ako naman ang mag-aalaga sa inyo para hindi na kayo mapagod.”
Napahagulgol si Veronica habang mahigpit na niyayakap ang liham.
“Ma, bakit ngayon ko lang ito nakita? Bakit hindi ninyo ibinigay sa akin noong umuwi ako?”
Lumapit si Aling Corazon at marahang hinawakan ang balikat ng anak.
“Noong libing, halos hindi ka na makakain at makatulog. Sinubukan kong ibigay sa iyo ang mga gamit niya, pero sinabi mong hindi mo pa kaya. Kaya itinago ko muna. Ilang beses kitang tinanong pagkatapos noon, pero palagi mong sinasabing huwag muna nating pag-usapan si Isabel.”
Napayuko si Veronica. Naalala niya ang mga pagkakataong pinutol niya ang tawag ng ina tuwing nababanggit ang pangalan ng kanyang anak. Akala niya, ang pag-iwas sa mga alaala ang tanging paraan upang makapagpatuloy sa buhay.
Ngunit may isa pang papel sa loob ng sobre.
Isa itong maliit na listahan ng mga pangarap ni Isabel.
Nakasulat doon ang pagbili ng bahay para sa kanyang ina, paglalakbay nilang dalawa sa tabing-dagat, at ang pangarap niyang maging nurse upang makatulong sa mahihirap na batang walang pambayad sa ospital.
Sa pinakahuling bahagi ay may isang simpleng pangungusap.
“Ang pinaka-wish ko po ay sana hindi na kailangang magtrabaho ni Mama sa malayo para magkasama na kami araw-araw.”
Hindi na napigilan ni Veronica ang matinding pag-iyak. Sa loob ng maraming taon, inakala niyang sapat na ang pagpapadala ng pera at pagbili ng magagandang gamit upang masuklian ang pagkawala niya sa tabi ng anak. Ngunit ngayon, malinaw niyang naunawaan na ang pinakahihintay pala ni Isabel ay hindi mamahaling regalo, kundi ang kanyang pag-uwi.
Makalipas ang ilang linggo, nagpasya si Veronica na gamitin ang bahagi ng kanyang naipong kayamanan upang magtatag ng isang maliit na medical assistance foundation para sa mga batang nangangailangan ng pagpapagamot.
Pinangalanan niya itong Isabel’s Hope Foundation, bilang pag-alala sa pangarap ng kanyang anak na maging nurse.
Sa araw ng pagbubukas, hindi magagarang bisita ang kanyang inimbitahan, kundi ang mga pamilyang nangangailangan ng tulong at ilang healthcare worker na handang makiisa sa programa.
Ngunit bago magsimula ang simpleng seremonya, lumapit si Veronica sa isang maliit na mesa kung saan nakapatong ang lumang music box.
Dahan-dahan niya itong binuksan.
Habang tumutugtog ang pamilyar na himig, tahimik na tumulo ang kanyang mga luha.
“Anak, pasensya na kung hindi nakauwi si Mama noong hinihintay mo ako. Hindi ko na maibabalik ang mga panahong nawala sa atin. Pero ipinapangako kong hindi ko hahayaang makalimutan ang mga pangarap mo.”
Lumapit si Aling Corazon at mahigpit na niyakap ang kanyang anak.
Sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming taon, hindi na itinago ni Veronica ang kanyang pagdadalamhati. Hinayaan niyang maalala ang mga tawanan, yakap, at simpleng pangarap ng batang minsang naghihintay sa kanyang pagbabalik.
Pag-uwi nila sa lumang bahay nang gabing iyon, inilagay ni Veronica ang music box sa tabi ng kanyang kama.
Bago matulog, muli niya itong pinatugtog habang hawak ang huling liham ni Isabel.
At sa ilalim ng larawan ng kanyang anak, marahan niyang inilagay ang isang bagong litrato—ang larawan ng mga batang unang natulungan ng foundation na ipinangalan niya rito.
Sa wakas, nakauwi na si Veronica. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi na siya muling aalis sa tahanang minsang pinangarap nilang tirahan nang magkasama.
